Στον ιστότοπό μου αναρτώνται κείμενα διαφορετικής προέλευσης, για να επισημαίνονται με τρόπο πολυφωνικό μεν, επιλεγμένο δε (με κριτήριο την - κατά την δική μας, αναγκαία, κρίση – υγιή, εθνικά και τεκτονικά, διέγερση της συνείδησής μας, ως Ελλήνων πολιτών και τεκτόνων), γεγονότα επίκαιρα, στοχασμοί πολιτικοί και προβληματισμοί διαχρονικοί, όπως αναδεικνύονται μέσα από την κοινωνία μας, από ανθρώπους κατά τεκμήριο εκτός του τεκτονισμού, περιορίζοντας στο ελάχιστο προσωπικές μας, ειδικές ή μη, απόψεις, από όσα θα έχετε αντιληφθεί. Και πάντοτε αναφέρεται η πηγή (εκτός αν υπάρχει ενάντιος λόγος ή τυχαία παράλειψη).

Τρίτη 13 Μαρτίου 2018

Εκτέλεσαν σκυλιά μέσα σε γήπεδο!

Στον αγωνιστικό χώρο βρήκαν νεκρά τουλάχιστον τέσσερα σκυλιά, τα οποία έφεραν τραύματα από σφαίρες.

Ζήτησαν αναβολή οι ομάδες

Σοκαρισμένοι οι παίκτες του Πείρου Ισώματος και του Ατρόμητου Λάππα – ανάμεσα στις δύο αυτές ομάδες ήταν ο αγώνας – ζήτησαν να αναβληθεί ο αγώνας, καθώς υπήρχε και κίνδυνος να έχει δημιουργηθεί και εστία μόλυνσης στον αγωνιστικό χώρο.
Ο διαιτητής, τελικά, ζήτησε να απολυμανθεί ο χώρος και ο αγώνας ξεκίνησε με καθυστέρηση.
Πηγή: patrastimes

O Έλληνας?

1.- ΕΛΛΑΣ το μεγαλείο σου!
Πέθαναν μεταξύ του 500 π.Χ. και 322 π.Χ.
 Πυθαγόρας 500 π.Χ. 80 ετών στην εξορία
 Μιλτιάδης 489 π.Χ. 65 ετών στην φυλακή
 Αριστείδης 468 π.Χ. 72 ετών στην εξορία από πείνα
 Θεμιστοκλής 461 π.Χ. 66 ετών στην εξορία
 Αισχύλος 456 π.Χ. 69 ετών στην εξορία
 Περικλής 429 π.Χ. 66 ετών παραιτήθηκε λόγω κατηγορίας
 Φειδίας 430 π.Χ. 60 ετών στην φυλακή
 Αναξαγόρας 428 π.Χ. 72 ετών στην εξορία
 Ηρόδοτος 426 π.Χ. 59 ετών στην εξορία
 Σοφοκλής 406 π.Χ. 90 ετών στην εξορία από πείνα
 Ευριπίδης 406 π.Χ. 74 ετών στην εξορία
 Αλκιβιάδης 404 π.Χ. 48 ετών στην εξορία
 Σωκράτης 399 π.Χ. 71 ετών ήπιε το κώνειο
 Θουκυδίδης 396 π.Χ. 64 ετών στην εξορία
 Αριστοφάνης 385 π.Χ. 61 ετών στην εξορία
 Πλάτων 348 π.Χ. 80 ετών στην εξορία
 Ισοκράτης 338 π.Χ. 99 ετών στην εξορία
 Δημοσθένης 322 π.Χ. 63 ετών πήρε δηλητήριο
 Αιτία θανάτου: Ο φθόνος και η αχαριστία των Ελλήνων.

2.-Χαρακτηρισμός του ΕΛΛΗΝΑ.

Σε διαγωνισμό που έγινε το 1939 για τον χαρακτηρισμό των διαφόρων λαών, βραβεύθηκε από την αρμόδια 15μελή επιτροπή που αποτελείτο από επιστήμονες ο Αμερικανός δικαστής Ν. Κέλλυ, ο οποίος χαρακτήρισε τον Έλληνα ως περιγράφεται κατωτέρω:
«Προ του Δικαστηρίου της αδέκαστης Ιστορίας ο Έλληνας αποκαλύφθηκε ανέκαθεν κατώτερος των περιστάσεων, καίτοι από διανοητική άποψη κατείχε πάντοτε τα πρωτεία.
Ο Έλληνας είναι ευφυέστατος αλλά και αισθηματίας, δραστήριος αλλά και αμέθοδος, φιλότιμος αλλά και πλήρης προλήψεων, θερμόαιμος, ανυπόμονος αλλά και πολεμιστής. Έκτισε τον Παρθενώνα και ενώ τον μέθυσε από την αίγλη του, τον άφησε αργότερα να γίνει ο στόχος των οβίδων. Ανέδειξε έναν Σωκράτη για να τον δηλητηριάσει. Θαύμασε τον Θεμιστοκλή για να τον αποπέμψει. Υπηρέτησε τον Αριστοτέλη για να τον καταδιώξει. Έκτισε το Βυζάντιο για να το εκτουρκίσει. Δημιούργησε το 1909 για να το λησμονήσει. Τριπλασίασε την Ελλάδα και παραλίγο να την κηδεύσει. Κόπτεται για μια στιγμή για την αλήθεια και την άλλη μισεί όποιον αρνείται να υπηρετήσει το ψέμα.
Πλάσμα παράδοξο, ατίθασο, περίεργο, ημίκαλο, ημίκακο, ασταθές, αβέβαιων διαθέσεων, εγωπαθές και σοφόμωρο.
Ο Έλληνας… Οι κτήσατέ τον και θαυμάστε τον αν θέλετε, ταξινομείστε τον αν μπορείτε». Εφημερίς Ουάσιγκτον


Κώστας Χ
-- 
Costas Halatsis
Professor Of informatics
Emeritus Professor Costas Halatsis
Department of Informatics and telecommunications
University of Athens, Greece
URL: http://www.di.uoa.gr/~halatsis

Ο κόσμος των πολυεθνικών

ΑΛΗΘΕΙΑ???
ΜΗΠΩΣ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;;;
Η ΑΝΑΛΥΣΗ EΙΝΑΙ  ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ!
ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΛΙΓΟ ΠΟΛΥ ΟΛΟΙ ΞΕΡΟΥΜΕ  ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ, ΑΥΤΗ Η ΑΝΑΛΥΣΗ ΜΕ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕ.


Όταν αρρωσταίνει ένα παιδί, αρρωσταίνει το αύριο του κόσμου. Όταν αυτό το παιδί το έχεις κρατήσει αγκαλιά, ξέρεις ότι στην ερώτηση «το παιδί σου ή τη ζωή σου» η απάντηση είναι αυθόρμητη «τη ζωή μου, αλλά μη μου αγγίξεις το παιδί». Αν η ερώτηση είναι «το παιδί σου ή 475.000$», η απάντηση ποιά είναι;

Ένας ψίθυρος μόνο μπορεί να είναι η απάντηση, ένα βουβό μέτρημα. Αν είσαι από τους τυχερούς που ακόμα βγάζουν ένα χιλιάρικο τον μήνα,  χρειάζεσαι 475 μήνες για να αποταμιεύσεις αυτό το ποσό. 

Οι 475 μήνες μεταφράζονται σε 39 χρόνια και 6 μήνες δουλειάς, χωρίς ούτε 1 ευρώ έξοδα.Χωρίς φαί, χωρίς νερό, χωρίς εφορία, χωρίς ζωή. Τα 39 χρόνια και 6 μήνες είναι ολόκληρος ο εργασιακός βίος ενός ανθρώπου, από την αρχή μέχρι τη σύνταξη. Το παιδί, όμως, έχει μόνο λίγους μήνες ζωής. Τα 39 χρόνια και οι 6 μήνες δεν υπάρχουν.

475.000 ευρώ κοστολογεί η γνωστή μας πολυεθνική φαρμακευτική Novartis τη θεραπεία για τη λευχαιμία με το όνομα KYMRIAHΤετρακόσιες εβδομήντα πέντε χιλιάδες ευρώ – ακόμα και για να γράψεις τον αριθμό χρειάζεσαι χώρο – για να σωθεί το παιδί, αφού ο τύπος λευχαιμίας που αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο φάρμακο, η B κυτταρική οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία εμφανίζεται, κυρίως, σε παιδιά ή νέους έως 25 ετών.

Η πρώτη έγκριση από τον FDA (Αμερικάνικος Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων) για χορήγηση του φαρμάκου δόθηκε στα τέλη Αυγούστου του 2017. Μετά τη σχετική ανακοίνωση ακολούθησαν, στον διεθνή και ελληνικό τύπο, πανηγυρικά δημοσιεύματα που εξήραν το κατόρθωμα της Novartis.
Είναι όντως κατόρθωμα, και μάλιστα δεν είναι ένα μόνο κατόρθωμα αλλά είναι δύο. Το ένα είναι το επιστημονικό κατόρθωμα και το άλλο είναι το καπιταλιστικό κατόρθωμα. Επιστημονικό, καθώς φαίνεται ότι με μια και μοναδική δόση ενός φαρμάκου, άνθρωποι που έχουν φτάσει στα όρια της ζωής, κερδίζουν μια δεύτερη ευκαιρία. Μια ευκαιρία που δεν την δίνει καμία άλλη θεραπεία, μια ευκαιρία που είναι μονόδρομος και όχι επιλογή. Κατόρθωμα καπιταλιστικό, όχι μόνο γιατί αναίσχυντα μπαίνει στη ζυγαριά από τη μια μεριά η παιδική ζωή και από την άλλη το χρήμα, αλλά και γιατί η Novartis κερδίζει δισεκατομμύρια  ιδιοποιούμενη τον κόπο και την έρευνα των άλλων.





Επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας που ανακάλυψε το νέο φάρμακο είναι ο καθηγητής Dr.Carl June (φωτό), του πανεπιστημίου της Pennsylvania.

Στο πλαίσιο αυτού του πανεπιστημίου έγιναν οι έρευνες που κατέληξαν στη δημιουργία τουKYMRIAH.  Σε αρκετές συνεντεύξεις του σε μέσα ενημέρωσης, ο καθηγητής επισημαίνει:
 «Δεν μπορούσαμε να λάβουμε χρηματοδότηση από το Εθνικό Ινστιτούτο για τον Καρκίνο. Πάνω από 15 χρόνια λαμβάνουμε χρήματα από τον φορέα LLS (Leukemia & Lymphoma Society), εισφορές των απλών ανθρώπων που ενισχύουν τον συγκεκριμένο φορέα για να χρηματοδοτήσει την έρευνα. Δεν υπήρξε καμία οικονομική υποστήριξη από τη φαρμακευτική βιομηχανία». Σύμφωνα με τον καθηγητή, η Novartis πλήρωσε για να έχει το δικαίωμα της εμπορικής εκμετάλλευσης της πατέντας, αλλά δεν επένδυσε στην έρευνα που προηγήθηκε αυτά τα 20 χρόνια. Τους ισχυρισμούς του καθηγητή επιβεβαιώνει και ο David Mitchell, ιδρυτής μιας ομάδας ασθενών (Patients for Affordable Drugs) που προωθεί το αίτημα για μείωση του κόστους θεραπειών και φαρμακευτικών αγωγών για πλήθος ασθενειών. Σε άρθρο του MIT Technology Review στις 30 Αυγούστου 2017, ο Davide Mitchell φέρεται να υποστηρίζει, ότι το ερευνητικό κόστος για το KYMRIAH, καλύφθηκε σε ένα μέρος του και από κρατικές επιχορηγήσεις που άγγιξαν τα τελευταία χρόνια τα 200 εκατομμύρια δολάρια. Δηλαδή, η έρευνα χρηματοδοτήθηκε εν μέρει από την τακτική φορολογία των πολιτών και εν μέρει από φιλανθρωπικές οργανώσεις όπως η LLS. Άρα, αυτοί που χρηματοδότησαν την έρευνα, είναι οι ίδιοι που θα κληθούν να πληρώσουν τα 475.000$ εάν παραστεί η ανάγκη.

Ένα από τα πρώτα παιδιά που σώθηκαν, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, ήταν η πεντάχρονη (2012) Emily Whitehead (φωτό). Η μικρή έχοντας φτάσει λίγα εικοσιτετράωρα πριν το θάνατο, εντάχθηκε στην πειραματική δοκιμασία της πρωτοπόρας θεραπείας. Ο ίδιος καθηγητής, ο Dr. Carl June, ως υπεύθυνος του πειράματος για την περίπτωση της Emily επισημαίνει:
«Το κόστος της θεραπείας δεν υπερέβη τα 20.000 δολάρια και αυτό το ποσό ήταν τόσο υψηλό επειδή εκείνη την εποχή το φάρμακο ήταν ακόμα σε πειραματικό στάδιο. Όταν ένα φάρμακο βγαίνει στην αγορά, οι όροι παραγωγής και εμπορευματοποίησης αλλάζουν με αποτέλεσμα το κόστος της παραγωγής του να πέφτει πολύ χαμηλότερα»
Ωστόσο, στην περίπτωση του KYMRIAH το κόστος παραγωγής μπορεί να μειώθηκε, αλλά η τιμή της πώλησής του αυξήθηκε κατά 455.000 δολάρια, δηλαδή αυξήθηκε κατά 24 φορές. Άρα, με τα χρήματα που κοστολογεί η Novartis μια μοναδική δόση του φαρμάκου, θα μπορούσαν να σωθούν τουλάχιστον εικοσιτέσσερις  άνθρωποι, τουλάχιστον εικοσιτέσσερα παιδιά.
Πόσο το μετράει αυτό η πολυεθνική που ανέλαβε την εμπορική προώθηση και εκμετάλλευση της πατέντας; Το μετράει τόσο, όσο το μέτρησε το 2006, όταν αρνήθηκε στην Ινδία το δικαίωμα παραγωγής γενόσημου ενός άλλου αντικαρκινικού φαρμάκου που έσωζε ζωές, του Glivec.
Η Novartis ξεκίνησε τη δικαστική διαμάχη με την Ινδία, γιατί θέλησε να παρατείνει τη διάρκεια της πατέντας του Glivec. Η Ινδία είναι μια χώρα με 1,2 δις πληθυσμό, με τεράστια ποσοστά φτώχειας, με ανθρώπους που επιβιώνουν οριακά. Συγχρόνως, η Ινδία είναι η πατρίδα των γενόσημων φαρμάκων για ολόκληρο τον κόσμο, των φαρμάκων που όταν παρέρχεται η περίοδος προστασίας της πατέντας τους μπορούν να διατίθενται στους ασθενείς σε πολύ χαμηλότερη τιμή από την αρχική. Σύμφωνα με την πρόεδρο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, Dr. Joanne Liu, «η Ινδία είναι το φαρμακείο του αναπτυσσόμενου κόσμου». Περισσότερο από το 80% των φαρμάκων που χρησιμοποιούν οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα για να περιθάλψουν πάνω από 200.000 ανθρώπους που ζουν με τον ιό HIV, είναι γενόσημα φάρμακα που παράγονται στην Ινδία. Το ίδιο ισχύει για τη θεραπεία κι άλλων ασθενειών, όπως είναι η φυματίωση και η ελονοσία.  Το φάρμακο Glivec η Novartis το χρέωνε 4.000 δολάρια ανά μήνα θεραπείας, ενώ το αντίστοιχο γενόσημο κόστιζε 73 δολάρια. Με αυτή την τιμή, μπορούσαν, τόσο οι ίδιοι οι ασθενείς, όσο και διεθνείς οργανώσεις να βοηθούν όσους το έχουν ανάγκη. Σε αυτή την ανάγκη η Novartis αντέξατε τα κέρδη της. Κάνοντας ελάχιστες τροποποιήσεις στη σύνθεση του φαρμάκου, επιδίωξε να παρατείνει την πατέντα για να μην έχουν δικαίωμα να παράγουν το γενόσημο. Τη δίκη την έχασε, αλλά υψηλόβαθμο στέλεχος της εταιρίας έκανε δηλώσεις εκείνον τον καιρό στα μέσα μαζικής ενημέρωσης απειλώντας ότι τα προϊόντας της Novartis θα πάψουν να κυκλοφορούν στη συγκεκριμένη χώρα.
Αυτή είναι η στάση που επέλεξε τότε η πολυεθνική, την ίδια φαίνεται να επιλέγει και τώρα. Ένα άλλο από τα υψηλόβαθμα στελέχη της, όταν ερωτήθηκε για το υψηλό κόστος του KYMRIAH, απάντησε: «Άλλες θεραπείες για καρκίνους του αίματος, όπως η μεταμόσχευση του μυελού των οστών, κοστίζουν από 500.000 έως 800.000 δολάρια. Άρα, τα 475.000 δολάρια που χρεώνουμε εμείς είναι μια καλή τιμή».
Κανένας δεν αρνείται ότι τα 475.000 δολάρια είναι λιγότερα από τα 500.000 δολάρια, αλλά τι κόσμος είναι αυτός που κοστολογεί τη ζωή των παιδιών μας;
Τι κόσμος είναι αυτός, που βάζει στο ζύγι την ύπαρξή μας σε σύγκριση με τα κέρδη μιας εταιρείας;
Τι κόσμος είναι αυτός που αντέχει να βλέπει το παιδί να πεθαίνει, όταν η επιστήμη έχει ανακαλύψει το φάρμακο;
Είναι ο κόσμος του «έμπορα», εκείνου που μετράει ακόμα και τις ανάσες μας με το χρήμα.
Είναι ο κόσμος που θέλει να κάνει τη ζωή, το νερό, τη γη, τον ήλιο, τη θάλασσα κι ό,τι άλλο υπάρχει, να τα κάνει όλα εμπόρευμα.
Είναι ο κόσμος που σου λέει ότι η υγεία και ζωή δεν είναι δικαίωμα που το έχουμε όλοι όσοι έχουμε γεννηθεί, αλλά το έχουν μόνο όσοι μπορούν να το πληρώσουν. Αυτός είναι ο κόσμος των πολυεθνικών.

Φάροι κι αστρονομία


Τέσσερις διάσημοι ελληνικοί φάροι


Στο παραθαλάσσιο Αγγελοχώρι του Δήμου Θερμαϊκού ο κελευστής του Πολεμικού Ναυτικού περιμένει απόψε μια ασυνήθιστη επίσκεψη στο ισόγειό του. Για πέντε ώρες (από τις 19.00 έως τα μεσάνυχτα) ο 10μετρος λιθόκτιστος στρογγυλός πύργος του αναμένεται να έχει ανοιχτές τις πύλες του για μια ξεχωριστή γιορτή που θα συνδυάσει τα μυστικά της ναυσιπλοΐας και τα μυστήρια του Σύμπαντος! 

Ο φαροφύλακας του Αγγελοχωρίου, που με τα φωτεινά σινιάλα του επικοινωνεί καθημερινά με τους ναυτικούς, θα μοιραστεί αυτή τη φορά με στεριανούς στιγμές της καθημερινότητάς του και όσα αντικρίζει νύχτα μέρα: τα νερά του Θερμαϊκού, όλη την πόλη της Θεσσαλονίκης και τον Ολυμπο. Ο φάρος Αγγελοχωρίου στο ακρωτήριο Μεγάλο Εμβολο («Μεγάλο Καραμπουρνού»), ένας από τους διατηρητέους της χώρας, θα φιλοξενήσει αστρονομική βραδιά, την οποία διοργανώνει ο Δήμος Θερμαϊκού στο πλαίσιο του προγράμματος «Ακτές και τον χειμώνα» σε συνεργασία με την εταιρεία Αξιοποίηση Ακτών Ελλάδος. 


Ο Ομιλος Φίλων Αστρονομίας Θεσσαλονίκης αναμένεται να στήσει τηλεσκόπια, προσφέροντας στους συμμετέχοντες τη δυνατότητα να παρατηρήσουν τη Σελήνη, τον αστερισμό του Ωρίωνα με το περίφημο νεφέλωμά του και τα αστρικά σμήνη των Πλειάδων και των Υάδων. «Επιχειρούμε να προσφέρουμε έναν εναλλακτικό τρόπο ψυχαγωγίας βασισμένο στη δημιουργία ενός σημαντικού συνδετικού κρίκου που φέρνει κοντά δύο θαύματα: το μεγαλείο του Σύμπαντος και την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου μας» σημειώνει ο δήμαρχος Θερμαϊκού Γιάννης Μαυρομάτης.

Ο φάρος Αγγελοχωρίου είναι από τους… τυχερούς! Παραμένει εκεί η ανθρώπινη παρουσία ενώ αποκαταστάθηκε το 2010, σε συνεργασία με την Υπηρεσία Φάρων, το ΑΠΘ, τον Δήμο Μηχανιώνας και με χρηματοδότηση του υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης. Κατασκευάστηκε το 1864 από τη Γαλλική Εταιρεία Οθωμανικών Φάρων και βρίσκεται στην άκρη της Ναυτικής Βάσης του Πολεμικού Ναυτικού στο Αγγελοχώρι. Μεταξύ 1883-1885 χτίστηκαν μπροστά του οχυρά, πέντε πολυβολεία (το ένα σώζεται σήμερα) και ένα εντυπωσιακό καταφύγιο που  παραμένει σε καλή κατάσταση. Ο συγκεκριμένος φάρος χαρακτηρίστηκε Διατηρητέο Νεώτερο Μνημείο Βιομηχανικής Κληρονομιάς το 1998.

Μέχρι σήμερα, πάντως, σύμφωνα με την Υπηρεσία Φάρων (κρατικός φορέας που έχει την αποκλειστική δικαιοδοσία εγκατάστασης και λειτουργίας του συνόλου πυρσών του φαρικού δικτύου της χώρας) έχουν χαρακτηριστεί ως νεότερα διατηρητέα μνημεία μόνο 46 πέτρινοι φάροι εκ των 144 που είναι καταγεγραμμένοι.
Οι πέτρινοι φάροι και φανοί κατασκευάστηκαν κυρίως στα τέλη του 19ου και προστατεύονται από τους νόμους για την «Προστασία των Αρχαιοτήτων και εν γένει της Πολιτιστικής Κληρονομιάς» και περί «Κύρωσης της Σύμβασης για την Προστασία της Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς της Ευρώπης».


4 διάσημοι ελληνικοί φάροι

Ταίναρο
Ο νοτιότερος φάρος της ηπειρωτικής Ευρώπης 

Στα 25 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, στον «κάβο Ματαπά» των ναυτικών, στο ακρωτήριο Ταίναρο, δεσπόζει το ορθογώνιο κτίσμα με έναν τετράγωνο πύργο ύψους 16 μέτρων. Είναι ο νοτιότερος φάρος της ηπειρωτικής Ευρώπης και κατασκευάστηκε από Γάλλους το 1882. Αρχισε να λειτουργεί πέντε χρόνια αργότερα ενώ η πρώτη ανακαίνιση έγινε το 1930 και ακολούθησε δεύτερη περίπου το 1950 όταν λειτουργούσε με τρεις φαροφύλακες. Το 1984 ο φάρος εγκαταλείφθηκε καθώς τοποθετήθηκε αυτόματος μηχανισμός. Πριν από δέκα χρόνια, το Ιδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη αποφάσισε να χρηματοδοτήσει την ριζική αναπαλαίωση των κτισμάτων Τον Απρίλιο του 2009 οι εργασίες ολοκληρώθηκαν.

Σαπιέντζα
Το «Φανάρι» απέναντι από τη Μεθώνη

Για τους ντόπιους είναι το «Φανάρι». Ενας εντυπωσιακός πέτρινος και πολυγωνικός φρουρός, που αποπνέει μυστήριο αλλά και μια αίσθηση γαλήνης σε όποιον τον αντικρίζει. Ο φάρος της Σαπιέντζας (απέναντι από τη Μεθώνη στις μεσσηνιακές Οινούσσες) είναι ένας από τους μεγαλύτερους, πιο επιβλητικούς και απομονωμένους σε όλη τη χώρα. Ηταν 1η Σεπτεμβρίου του 1885 όταν άναψε για πρώτη φορά κατ' εντολήν της βασίλισσας Βικτωρίας της Αγγλίας και έκτοτε ο «γίγαντας» που παλεύει πια μόνος με τον αέρα και τη βροχή στέκει επιβλητικά σε ένα μαγευτικό τοπίο. Στη λίθινη κατασκευή δεν υπάρχει πλέον φαροφύλακας, καθώς μετά το 1989 η τεχνολογία αντικατέστησε τον άνθρωπο.

Πρασονήσι Ρόδου
Ο πύργος των 14 μέτρων στο Νησί των Ιπποτών

Στο νοτιότερο άκρο της Ρόδου (σε μια γωνιά - παράδεισο για τους σέρφερ!) στέκει από το τέλος του 19ου αιώνα ένας 14μετρος πύργος, ο οποίος μόλις πριν από λίγες ημέρες χαρακτηρίστηκε ως μνημείο από το υπουργείο Πολιτισμού. Ο φάρος στη νησίδα Πρασονήσι κατασκευάστηκε το 1890 από τη Γαλλική Εταιρεία Φάρων και όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην απόφαση του υπουργείου (δημοσιεύτηκε στις 7 Φεβρουαρίου) «διατηρεί αναλλοίωτα τα αρχιτεκτονικά και μορφολογικά χαρακτηριστικά του και ως τμήμα του δικτύου των φάρων συνδέεται από αρχαιοτάτων χρονών με την ελληνική ιστορία και τη θάλασσα και αποτελεί σημείο αναφοράς των κατοίκων της περιοχής». 

Τουρλίτης Ανδρου
Μετέωρος µέσα στη θάλασσα

Αξιοθέατο της Ανδρου αποτελεί πλέον ο φάρος Τουρλίτης, ο οποίος αντέχει χειμώνα καλοκαίρι τη μανία των κυμάτων αφού είναι κτισμένος σε βράχο μέσα στη θάλασσα, στην έξοδο του λιμανιού της Χώρας. Ο (εκκεντρικός) επτάμετρος πύργος, ο μοναδικός σε όλη την Ελλάδα που στέκει μέσα στη θάλασσα, άναψε για πρώτη φορά την 1η Ιανουαρίου του 1897, ωστόσο το 1943 καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της Χώρας από τους Γερμανούς. Αν και σχεδόν γκρεμισμένος, το φως του έλαμψε ξανά το 1950 καθώς έγιναν κάποιες εργασίες στα ερείπια. Η αναγέννηση ήρθε τελικά το 1994 όταν με δωρεά της οικογένειας Γουλανδρή ο πέτρινος πύργος ανακατασκευάστηκε πλήρως στην αρχική μορφή του. Από τότε εξακολουθεί να λειτουργεί ως αυτόματος ασετιλίνης και αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα

Σάββατο 10 Μαρτίου 2018

Τατόι (Δεκέλεια) τόπος όμορφος, τόπος με ιστορία, πάρκο



ΑΠΟ ΤΟ ΟΧΥΡΟ ΤΩΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ ΣΤΑ ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΑΝΑΚΤΟΡΑΗ ιστορική διάσταση του Πάρκου οργανώνεται με βασική αναφορά στα Ανάκτορα αλλά και στο λόφο του Παλαιοκάστρου.
Το ίδιο το Ανάκτορο διαθέτει συμβολική και ιστορική βαρύτητα και μία ιδιαίτερη αισθητική.

Στον λόφο του Παλαιόκαστρου  βρίσκεται η περιοχή της αρχαίας Δεκέλειας, η οποία αποτελεί και τον αρχαιολογικό χώρο εποπτείας της  Β΄ Ε.Π.Κ.Α. που βρίσκεται στο κτήμα. Τμήματα θεμελίων της οχύρωσης που κατασκεύασαν οι Σπαρτιάτες κατά την τελευταία φάση του Πελοποννησιακού πολέμου σώζονται σε τρία σημεία στην βόρεια πλευρά του λόφου. Ο στρατηγός των Σπαρτιατών Άγις οχυρώθηκε στην περιοχή της Δεκέλειας ακολουθώντας παλαιότερη συμβουλή του Αλκιβιάδη, λόγω της στρατηγικής της θέσης, ώστε να έχει τον έλεγχο της όλης της Αττικής.

Χρώμα ιερατικών αμφίων, σημασία

Συμπερασματικά αναφέρουμε ότι από την όλη έρευνα στις πηγές και στα βοηθήματα προκύπτει ότι το λευκό χρώμα σε αντίθεση με το μαύρο,είναι γενικά το χρώμα της χαράς, της ευτυχίας, της νίκης. Ακόμη και στις περιπτώσεις θλίψεις συναντάμε πλάι στο μαύρο το λευκό όπως π.χ. στην εξόδιο ακολουθία,αλλά όχι ως χρώμα πένθους, θλίψεως, παρά ως έκφραση χαράς που πηγάζει από την ελπίδα της αναστάσεως. Το πένθος είναι μια ανθρώπινη διάσταση του χωρισμού,το υπερβολικό όμως πένθος δεν συντάσσεται με το νόημα που δίδει η χριστιανική διδασκαλία για το μυστήριο του θανάτου,που το θεωρεί ως «κοίμηση», «έξοδο», «μετάσταση» προς τα θυμηδέστερα, ως ανάπαυση.Το λευκό λοιπόν συνυπάρχει με το μαύρο,για να δηλώσει τη χαρά της αθανασίας κατά τον άγιο Κυπριανό, ως απαύγασμα της πίστεως ότι ο Χριστός είναι η ελθούσα Ανάσταση, άρα ο πιστός ζεί πλέον αιώνια και αυτό προβάλλεται με το χρώμα της χαράς,το λευκό, και υπό την έννοια αυτή συναντάται στη νεκρική λατρεία. Εξάλλου στη βυζαντινή τέχνη το λευκό είναι το χρώμα του φωτός, αλλά και της αγνότητας και της καθαρότητας της ψυχής. Μετά το λευκό ακολουθεί σε συχνότητα και προτίμηση το πορφυρό χρώ-μα. Θεωρήθηκε ευγενές και σύμβολο της βασιλικής εξουσίας είτε στη γη είτε στον ουρανό. Στη διάρκεια του βυζαντίου η χρήση της πορφρύρας ήταν κρατικό μονοπώλιο για την οποία υπήρχαν αυστηροί νόμοι. Πληροφορίες για τα ιερά άμφια συναντάμε σποραδικά στα κείμενα της εκκλησιαστικής γραμματείας και στα τυπικά. Τις βρίσκουμε στη Σύνοδο της Λαοδικείας, στη Σύνοδο του Τολέδο. Από τις πηγές προκύπτει ότι το λευκό χρώμα είναι το πολυτιμότερο χρώμα της λατρευτικής ενδυμασίας εκτός της Μ.Τεσσαρακοστής που είναι το πορφυρούν. Το ότι το λευκό αποτελεί το σημαντικότερο χρώμα για την ανατολική εκκλησία είναι εμφανές στη λατρευτική πράξη της.΄Ετσι, όπως ήδη προαναφέρθηκε το χρώμα της ενδυτής είναι πάντα λευκό όλη την περίοδο του έτους εκτός της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Παρεμπιπτόντως αναφέρουμε πως η αλλαγή των ιερών αμφίων των κληρικών και της αγίας Τραπέζης από πένθιμα σε χαρμόσυνα λευκά γίνεται σύμφωνα με τη μαρτυρία των τυπικών το Μεγάλο Σάββατο το πρωί. Επιπλέον τα ιερά άμφια κατά την τέλεση του μυστηρίου του βαπτίσματος είναι πάντα λευκά, επίσης στην εξόδιο ακολουθία, το ίδιο στις χειροτονίες των τριών βαθμών της ιερωσύνης, καθώς και στην ανάγνωση του εωθινού ευαγγελίου. Επιπρόσθετα υπάρχουν δύο είδη ωμοφορίου τα οποία είναι πάντα λευκά: το μεγάλο, που είναι το αρχαιότερο, και το μικρό, το οποίο εμφανίζεται μετά το 17ο αι. Την ίδια περίοδο εμφανίζεται και το μονοκόματο επιτραχήλιο που είναι ξένο προς την παράδοση της εκκλησίας. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στην Βυζαντινή Αυλή επικρατούσε μεγάλη αυστηρότητα στο θέμα των χρωμάτων. Δεν είναι τυχαίο πως το λευκό και το κόκκινο ίσχυαν ως αυτοκρατορικά χρώματα. Ο Αυτοκράτορας ποτέ δεν φορούσε στο πένθος μαύρο χρώμα, παρά λευκό και κίτρινο και πάνω απ’ αυτά φορούσε ένδυμα πορφυρού χρώματος. Είναι βέβαια αξιοπερίεργο πως ένα χρώμα όπως το κόκκινο που είχε υπερισχύσει των υπολοίπων χρωμάτων και ήταν σημαντικό ως αυτοκρατορικό χρώμα κατά το πέρασμα του χρόνου πήρε τον χαρακτήρα ενός χρώματος πένθους για τα ιερά άμφια του κλήρου και της Αγίας Τραπέζης.

Διαβάστε εδώ

Τα επίθετα πολιτιστικός & πολιτισμικός - έννοιες διαφορετικές

Γλωσσικά τινα (ΠΘ’): τα επίθετα «πολιτιστικός» και «πολιτισμικός» 

 Στον σύγχρονο προφορικό και κυρίως γραπτό –δοκιμιακό- λόγο καθίσταται αναγκαία η διαφοροποίηση ανάμεσα στον τεχνικό πολιτισμό και την πνευματική καλλιέργεια. 
Η εν λόγω αντίθεση δηλώνεται σε άλλες γλώσσες από το ζεύγος λ.χ. της γαλλικής γλώσσας civilisation και culture, και αφορά τη λεπτή διαφορά που χωρίζει τον πολιτισμό ως πνευματικό μέγεθος, ως εθνική ιδιοπροσωπία, από τον πολιτισμό ως σύνολο εκφάνσεων και δραστηριοτήτων που αποσκοπούν στο να ικανοποιήσουν πνευματικές και καλλιτεχνικές αναζητήσεις, να προσφέρουν πολιτισμό ως πράξη. 
Προκειμένου να επιτευχθεί η ως άνω διαφοροποίηση, πρέπει να γίνεται διακριτή χρήση των επιθέτων πολιτιστικός και πολιτισμικός. Το επίθετο πολιτιστικός χρησιμοποιείται περισσότερο για τον πολιτισμό ως σύνολο δραστηριοτήτων, καθώς και για τη δήλωση του τεχνικού πολιτισμού (λ.χ. ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός της αγγλικής γλώσσας / η πολιτιστική δράση, έκφραση, ανάπτυξη, κληρονομιά ενός έθνους / οι πολιτιστικές δραστηριότητες, εκδηλώσεις ενός συλλόγου / το πολιτιστικό στοιχείο, επίπεδο, δυναμικό ενός λαού), ενώ το επίθετο πολιτισμικός τείνει να δηλώσει περισσότερο την αφηρημένη πλευρά του πολιτισμού, καθώς και τον πολιτισμό ως πνευματική καλλιέργεια (λ.χ. τα πολιτισμικά γνωρίσματα ενός έθνους / η πολιτισμική αξία ορισμένων παραδόσεων / οι πολιτισμικές ιδιαιτερότητες ενός λαού / τα πολιτισμικά γνωρίσματα ενός έθνους / το πολιτισμικό σοκ). Γενικά θα μπορούσε να λεχθεί πως ο χαρακτηρισμός πολιτισμικός είναι περισσότερο στατικός, ενώ ο χαρακτηρισμός πολιτιστικός είναι περισσότερο δυναμικός. Φοίβος Ι. Πιομπίνος piombinos.blogspot.gr

http://ngradio.gr/blog/foivos-piompinos-blog/%CE%B3%CE%BB%CF%89%CF%83%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%B1-%CF%80%CE%B8-%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%B8%CE%B5%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9/