Ελλάδα και Έλληνες

Συντοπίτες, συμπολίτες, συμπατριώτες Έλληνες ομοεθνείς,

Εγώ ένας άσημος Έλληνας, κάτοικος αυτού του τόπου και ένας από τους πολλούς Τέκτονες της πατρίδας μας, θέλω να εγείρω την φωνή μου μέσα από την λαίλαπα των επιλογών ανάξιων ανθρώπων ή ανάξιων Ελλήνων που καταδυναστεύουν και καταταλαιπωρούν αλλά και οδηγούν στον όλεθρο την πατρίδα μου.

Την πολιτεία που έχει τις ρίζες της όχι απλά στην Αρχαιότητα, όχι απλά στο Βυζάντιο, όχι απλά στην επανάσταση του ΄21 και τις μετέπειτα εξελίξεις, αλλά αυτή την πατρίδα που έχει τις ρίζες της στη συνείδηση της οικουμένης.

Η Ελλάδα είναι ένας τόπος αλλά είναι και μία έννοια, είναι ένας τόπος μικρός αλλά μία παγκόσμια  έννοια, εκφράζει ότι πιο ανθρώπινο, ότι πιο δημοκρατικό με την Ελληνική έννοια, ότι πιο βαθειά αρμονικό, εκφράζει τον άνθρωπο σε αρμονία με τον γύρω του κόσμο. Αυτή είναι η πατρίδα μου, αυτή την πατρίδα άνομα, αήθη, απάνθρωπα συμφέροντα βυσσοδομούν να καταστρέψουν. 

Ο Τεκτονισμός είναι ένας θεσμός που δεν αρέσκεται στη φλυαρία, είναι ένας θεσμός που βλέπει, ακούει, σιωπά, μαθαίνει όμως τους Τέκτονες και αξιώνει από τους Τέκτονες να βλέπουν, να ενεργούν κατά συνείδηση, γι΄ αυτό τον λόγο, εγώ, ο Έλληνας Τέκτονας, δίχως να τολμώ να φέρω στους ώμους μου την ευθύνη της εκπροσώπησης του Τεκτονικού κόσμου, πιστεύοντας όμως βαθειά στην ψυχή μου και στο μυαλό μου ότι είμαι σε αρμονία με την σκέψη τους και τα συναισθήματά τους θέλω να διατυμπανίσω τη λύπη για την κατάσταση που μας επιβλήθηκε, τη λύπη μου για όλη αυτή την εξέλιξη που οδήγησε στην ταπείνωση που προσπαθούν να μας επιβάλλουν σαν εθνικό γνώρισμα πια, στην απαξίωση, θέλω όμως και να εκφράσω την αποφασιστικότητά μου να μην το αφήσω αυτό να περάσει, να μην το αφήσω αυτό να εδραιωθεί, αλλά να ατενίσω το αύριο με αισιοδοξία, να ατενίσω το αύριο, την ελπίδα και να παλέψω με όποιο τρόπο η συνείδησή μου μπορεί να ορίσει και δυνατότητές μου μπορούν να επιτρέψουν.

Σήμερα όμως θέλω να εκφράσω και την οδύνη μου για τον εξευτελισμό μίας κοινωνίας, τον θάνατο της λογικής, αλλά και της τιμής ενός συμπατριώτη, ενός συναγωνιστή για τις ιδέες του, ενός αγωνιστή για την κοινωνία μας και αντί ανθέων στο μνήμα της ιστορίας του να αποτείνω ένα και μόνο ευχαριστώ στους πολλούς ήρωες που έζησαν, έδρασαν και πέθαναν για να μπορούσαμε εμείς να έχουμε την εξουσία της διατήρησης αυτής της πατρίδας αλλά και να έχουμε το όραμα του μεγαλείου της, του μεγαλείου των ανθρώπων της βασικά και να μπορούμε να θυμόμαστε και να ελπίζουμε, να ελπίζουμε και να αγωνιζόμαστε γι΄ αυτό με στόχο πάντα τον άνθρωπο, με στόχο πάντα την Δημοκρατία, με στόχο πάντα την Ελευθερία, λέγοντας Ελευθερία δε μιλάμε για την Ακαδημαϊκή και μόνον Ελευθερία, μιλάμε για τη Ελευθερία στο να σκεπτόμαστε, στο να εκφραζόμαστε, στο να ενεργούμε και μιλώντας για Ελευθερία του να ενεργούμε να μιλάμε και την Ελευθερία στην λήψη αποφάσεων για την διακυβέρνησή μας, στην λήψη αποφάσεων για την διαχείριση των συμφερόντων του τόπου, στην λήψη αποφάσεων για την βέλτιστη αποδοτικότητα των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου για χάριν όμως των ίδιων των ανθρώπων του τόπου.

Όμως είμαστε άξιοι για την ευθύνη της τέτοιας εξουσίας, και της διαδοχής τέτοιων ηρώων;

Οι επιλογές, οι προβληματισμοί, οι ανησυχίες και η καθημερινή πράξη και κοινωνικότητά μας, δυστυχώς, δεν βεβαιώνουν για τέτοια αξιοσύνη.

Τι μένει;

Αυτοδιάθεση, ανεξαρτησία, Εθνική κυριαρχία, είναι απαραίτητα για την υγιή ανάπτυξη των ανθρώπων αυτού του τόπου. Αυτής της πατρίδας, αυτού του Έθνους, δίχως αυτά δεν μπορούμε να υπάρχουμε, δεν θα είμαστε παρά όργανα, όργανα ιδεών και συμφερόντων, κάθε άλλο παρά ανθρώπινων, παρά φιλάνθρωπων, παρά φιλελληνικών και λέγοντας φιλελληνικών δεν εννοούμε ελεήμονες, αλλογενείς, απεναντίας εννοούμε ιδέες και δράσεις σύμφωνες με τις πανανθρώπινες διαχρονικές αξίες, εκείνες τις αξίες που έκαναν τον άνθρωπο κέντρο του κόσμου. Όμως αυτά απαιτούν σύνεση πολιτών και ηγετών, υγιή κοινωνική ηθική (άρα και ατομική  καλλιέργεια της συνείδησης), βούληση και συνειδητότητα  εθνωφελή, χάριν της βελτίωσης ατόμων και κοινωνίας.

Το έχουμε; Το μπορούμε; 

Αυτήν την φωνή, αυτό το μήνυμα που βγαίνει μέσα από την ψυχή μου, θέλω να μοιραστώ μαζί σας συνέλληνες, συμπατριώτες, συντοπίτες,  ένας καθημερινός Έλληνας Τέκτονας.     

Συνάνθρωποι, βοηθάμε όσοι μπορούμε, όσο μπορούμε, γιά όσο ακόμη μπορούμε.

Ο Alpha λέει «ΟΧΙ στην Πείνα»

 

Πες “ΟΧΙ” στην πείνα μ’ ένα SMS.

Στείλε “ΟΧΙ” στο 19059 και στήριξε αυτόν που δεν έχει.

ΔΕΣ ΤΑ 16 ΒΙΝΤΕΟ | BACKSTAGE ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Η καμπάνια

Ο Alpha, στο πλαίσιο της δράσης του στο κομμάτι της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης και Προσφοράς, συμπράττει με τα Κοινωνικά Παντοπωλεία Αθήνας, Πειραιά και Θεσσαλονίκης με στόχο ακόμη περισσότερες οικογένειες να ενταχθούν στο πρόγραμμά τους.

Σε μια σειρά από 16 τηλεοπτικά video που φέρουν την σκηνοθετική υπογραφή του Κωνσταντίνου Ρήγου, ηθοποιοί από τρεις παραγωγές του Alpha μας προτρέπουν να «στηρίξουμε αυτόν που δεν έχει» μέσω της ενεργοποίησης της υπηρεσίας SMS με την ονομασία «ΠΡΟΣΦΕΡΩ».

Τα γυρίσματα έγιναν στο κέντρο της Αθήνας, σε έξι διαφορετικά σημεία και πιο συγκεκριμένα στο Γκάζι, τον Κεραμεικό, το Θησείο, το Μοναστηράκι, τα Πετράλωνα και στην περιοχή της Παλιάς Αγοράς. Στα 16 trailers βλέπουμε ξεχωριστά τους ηθοποιούς να κρατάνε μια ταμπέλα στην οποία  αναγράφεται το βασικό μήνυμα της καμπάνιας, «Πες ΟΧΙ στην πείνα μ’ ένα SMS».

Στην καμπάνια συμμετέχουν αλφαβητικά οι: Αντώνης Αντωνίου, Παναγιώτα Βλαντή, Πάνος Βλάχος, Γιώργος Γιαννόπουλος, Ελένη Κοκκίδου, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Δάφνη Λαμπρόγιαννη, Βάσω Λασκαράκη, Ρένια Λουιζίδου, Στέλιος Μάινας, Μελέτης Ηλίας, Παύλος Ορκόπουλος, Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Λένα Παπαληγούρα, Γιάννης Στάνκογλου και Ιωάννα Τριανταφυλλίδου.

Η καμπάνια διεξάγεται σε τρία επταήμερα κύματα: Το πρώτο από τις 20 έως τις 26 Απριλίου, το δεύτερο από τις 11 έως τις 17 Μαΐου και το τρίτο από την 1η έως τις 7 Ιουνίου  σε συνεργασία με τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας (COSMOTE-VODAFONE-WIND).

Πες “ΟΧΙ” στην πείνα μ’ ένα SMS.

Στείλε “ΟΧΙ” στο 19059 και στήριξε αυτόν που δεν έχει.

- Oι γραμμές θα παραμείνουν ανοιχτές μέχρι τις 7 Ιουνίου -

Μία πρωτοβουλία του Alpha για τα Κοινωνικά Παντοπωλεία Αθήνας, Πειραιά και Θεσσαλονίκης.

(Χρέωση 1,23€ συμπεριλαμβανομένου ΦΠΑ)

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ: Όλοι οι μεγάλοι της αρχαίας Ελλάδας πέθαναν από την ίδια αιτία...

Δυστυχώς αυτή είναι η πικρή αλήθεια...

Για να μην μιλήσουμε για τη νεότερη ιστορία.

Σαν σήμερα εκτελέστηκε ο Οδυσσέας Ανδρούτσος στην Ακρόπολη των Αθηνών

Από τους επιφανέστερους στρατιωτικούς ηγέτες της Επανάστασης του 21. Έπεσε θύμα των εμφύλιων διαμαχών κατά την διάρκεια του Αγώνα και σκοτώθηκε από χέρι ελληνικό.

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1788 και ήταν ο μονάκριβος γιός του ξακουστού αρβανίτη αρματολού της Ρούμελης Αντρέα Βερούση ή Καπετάν Ανδρούτσου και τηςΑκριβής Τσαρλαμπά, κόρης προεστού της Πρέβεζας. Στο νησί του Οδυσσέα είχε καταφύγει η μητέρα του για να γλιτώσει από την καταδίωξη των Τούρκων, επειδή ο πατέρας του είχε ακολουθήσει τον θαλασσομάχο Λάμπρο Κατσώνη στις ανά το Αιγαίο περιπέτειές του. Εκεί βαφτίστηκε το 1792 από την γυναίκα τουΚατσώνη Μαρουδιά, που για τον ίδιο λόγο είχε ζητήσει και αυτή άσυλο στο νησί. Προς τιμή του ομηρικού ήρωα του δόθηκε το όνομα Οδυσσέας. Ο ίδιος όμως πατρίδα του θεωρούσε την πατρίδα του πατέρα του, τις Λιβανάτες της Λοκρίδας, σύμφωνα με το sansimera.gr.

Ο πατέρας του Οδυσσέως, ο φοβερός καπετάνιος Ανδρούτσος Βερούσης από τις Λιβανάτες. Είχε καθιερώσει τη μάχη εκ του συστάδην και όχι εξ αποστάσεως με πυροβόλα όπλα!

Όταν ο Αλή Πασάς έμαθε πως ο φίλος του καπετάν Ανδρούτσος, που εν τω μεταξύ είχε αποκεφαλιστεί από τους Τούρκους το 1797, άφησε γιο, τον πήρε κοντά του, στην αυλή του στα Γιάννενα, που αποτελούσε τότε σπουδαίο στρατιωτικό σχολείο, στο οποίο μαθήτευσαν αρκετοί Έλληνες αγωνιστές του Εικοσιένα. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον μεγάλωσε ο μικρός Οδυσσέας. Εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα και να μιλάει ιταλικά και αρβανίτικα. Η σωματική του δύναμη ήταν παροιμιώδης και διηγούνται αναρίθμητα κατορθώματά του. Κάποιος βιογράφος του γράφει, ότι“επήδα ως έλαφος, έτρεχεν ως ίππος και ίππευεν ως Κένταυρος”.

Το 1816 ο Αλή Πασάς τον έστειλε αρματολό στην Λειβαδιά, αφού τον πάντρεψε πρώτα με την Ελένη Καρέλη. Εκεί έμεινε ως τις παραμονές του 1821. Τον Οκτώβριο του 1820, μετά από διαμάχη με τους τοπικούς άρχοντες έφυγε και την θέση του πήρε ο Αθανάσιος Διάκος. Από το 1818 ήταν μέλος της Φιλικής Εταιρείας και ένθερμος υποστηρικτής του Αγώνα

Μόλις ξέσπασε η Επανάσταση βρέθηκε αμέσως στις πρώτες γραμμές του Αγώνα και ανέλαβε να ξεσηκώσει τους Έλληνες της Ανατολικής Ρούμελης. Στις 8 Μαίου του 1821 κλείνεται με άλλους 117 πολεμιστές στο Χάνι της Γραβιάς και χαρίζει στον Αγώνα μιά από τις πιό δοξασμένες μάχες, που τον επέβαλε ως τον στρατιωτικό αρχηγό της Ρούμελης. Η νίκη του Ανδρούτσου στην Γραβιά έσωσε την επανάσταση από βέβαιο κίνδυνο, καθώς ο Ομέρ Βρυώνης με 8.000 άνδρες βάδιζε ακάθεκτος προς την εξεγερμένη Πελοπόννησο.

Το 1822 φθάνει στην Αθήνα και αναλαμβάνει την διοίκηση του κάστρου της Ακρόπολης με φρούραρχο τον Γιάννη Γκούρα. Στην Ακρόπολη έκανε διάφορα οχυρωματικά έργα και την εξασφάλισε με νερό που δεν είχε. Στο μεταξύ νέα εχθρικά σώματα πλημμύρισαν την Ρούμελη. Κι επειδή ο Οδυσσέας δεν είχε αρκετές δυνάμεις να αντισταθεί, αναγκάσθηκε να συνθηκολογήσει μαζί τους. Ήταν τα λεγόμενα “καπάκια” (προφορικές συμφωνίες), ένα τέχνασμα για κερδίσει χρόνο, το οποίο όμως παραξηγήθηκε από τους εχθρούς του (κοτσαμπάσηδες της Ανατολικής Ρούμελης και Ιωάννης Κωλέττης), που δεν τον συμπαθούσαν, λόγω της μεγάλης επιρροής που ασκούσε στο λαό.

Ο Ανδρούτσος οργισμένος από την συμπεριφορά των πολιτικών παρατείται και η κυβέρνηση στέλνει τον Νούτσο και τον Παλάσκα να τον αντικαταστήσουν. Υποψιαζόμενος ότι οι δυό απεσταλμένοι της κυβέρνησης έρχονται να τον σκοτώσουν, χάνει την ψυχραιμία του και με την ανοχή του οι άνδρες του τους σκοτώνουν. Ο Κωλέττης τον επικηρύσσει για 5.000 γρόσια και ο Υπουργός Εκκλησιαστικών επίσκοπος Ανδρούσης Ιωσήφ τον αφορίζει. Όμως η κάθοδος του Δράμαλη αναγκάζει την κυβέρνηση να ανακαλέσει την επικήρυξη και τον αφορισμό του Ανδρούτσου, ο οποίος αναλαμβάνει ξανά δράση. Δεν κατορθώνει να εμποδίσει την κάθοδο του Οθωμανού πολέμαρχου στην Πελοπόννησο, αλλά δεν αφήνει να περάσουν εφοδιοπομπές και ενισχύσεις για την στρατιά του.

Μετά την καταστροφή του Δράμαλη, ο Ανδρούτσος επέστρεψε στην Αθήνα και ίδρυσε δύο σχολεία στην Αθήνα και κάλεσε τον Κοραή από την Ευρώπη και τον Βάμβα από την Κεφαλλονιά να έρθουν να διδάξουν, χωρίς να εισακουσθεί. Γρήγορα καινούργιες στρατιωτικές επιχειρήσεις τον έκαναν να φύγει από την Αθήνα για την Ανατολική Ρούμελη. Τον Νοέμβριο του 1822 ηττάται από τον Κιοσέ Μεχμέτ στο Δαδί και παρά λίγο να αιχμαλωτισθεί, ενώ τον Ιούλιο του 1823 ανακόπτει στην Βοιωτία την εκστρατεία του Γιουσούφ Περκόφτσαλη Πασά.

Ο ηρωϊσμός του, το προοδευτικό του πνεύμα και το ομηρικό του όνομα, στάθηκε αφορμή να θέλουν να τον γνωρίσουν όλοι οι Ευρωπαϊοι φιλέλληνες που κατέβηκαν στην επαναστατημένη Ελλαδα. Με πολλούς από αυτούς συνεργάστηκε για διάφορα κοινωφελή έργα και τον φίλο του λόρδου Βύρωνα, τον ΆγγλοΈντουαρντ Τρελόνι, τον έκανε γαμπρό του, δίνοντάς του την ετεροθαλή αδελφή του Ταρσίτσα.

Η διαμάχη του και ο παραγκωνισμός του από τους αντιπάλους του, ανάγκασαν τον πεισματάρη και οξύθυμο πολέμαρχο να πάρει τους άνδρες του και να έλθει στην Βοιωτία στις αρχές του 1825. Εκεί προέβη σε νέα “καπάκια” με τους Τούρκους με σκοπό να εκβιάσει την κυβέρνηση, χωρίς όμως να προδώσει την επανάσταση. Οι εχθροί του βρήκαν μία ακόμη ευκαιρία να χαρακτηρίσουν την πράξη του αντεθνική και τον ίδιο προδότη. Η κυβέρνηση έστειλε εναντίον του ισχυρή στρατιωτική δύναμη με αρχηγό τον παλαιό του φίλο Γιάννη Γκούρα, που απο καιρό είχε γίνει ο προσωπικός του εχθρός.

Ο Οδυσσέας αποφεύγοντας συστηματικά κάθε συμπλοκή με τα κυβερνητικά σώματα για να μη χυθεί πολύτιμο αδελφικό αίμα, αποτραβήχτηκε στις Λιβανάτες.Ύστερα από μερικές μικροσυμπλοκές στις αρχές Απριλίου παραδόθηκε στον Γκούρα (7 Απριλίου 1825) με την ρητή υπόσχεση ότι θα τον έστειλνε στην Πελοπόννησο για να δικαστεί από την Διοίκηση.

Ο Γκούρας όμως δεν κράτησε την υπόσχεσή του. Τον φυλάκισε στην Αθήνα, πάνω στην Ακρόπολη. Επειδή στο μεταξύ ξεσηκώθηκαν διάφοροι αγωνιστές με πρώτο τον Καραϊσκάκη για την άδικη κακομεταχείριση του Ανδρούτσου και επειδή ο ίδιος ζητούσε να περάσει το συντομότερο από δίκη, ο Γκούρας πρόσταξε να τον θανατώσουν στις 5 Ιουνίου του 1825.

Για να καλύψουν το έγκλημά τους πέταξαν το πτώμα του στο λιθόστρωτου του Ναού της Απτερου Νίκης και διέδωσαν πως ο φυλακισμένος προσπάθησε να αποδράσει και σκοτώθηκε. Τον έθαψαν προσωρινά στην εκκλησία της Σωτήρας στο Ριζόκαστρο. Η αλήθεια δεν άργησε να αποκαλυφθεί και η ιστορία τον αποκατέστησε ηθικά, τοποθετώντας τον ανάμεσα στους κορυφαίους ήρωες του Εικοσιένα.

Μα και το κράτος τον δικαίωσε. Το 1865 έγινε με μεγάλη επισημότητα και στρατιωτικές τιμές η μετακομιδή των οστών του στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου σήμερα υπάρχει ο τάφος του.[crashonline.gr]

Κακοποίηση ζώων. Γιατί;

Κλίκ στην εικόνα για μεγέθυνση

Κλίκ στην εικόνα για μεγέθυνση

The Greek Secret

H γραφική Οδός Θερμοπυλών στο Παρίσι!

Έγινε γνωστή το 2006 από την ταινία Paris Je t’aime, καθώς μια Αμερικανίδα τουρίστρια έκανε το πρώτο της ταξίδι στο Παρίσι και βρέθηκε να περιπλανιέται στα γραφικά πλακόστρωτα δρομάκια της Rue des Thermopyles (σ.σ. Οδός Θερμοπυλών), στο 14ο διαμέρισμα τους Παρισιού. Η ονομασία του οφείλεται στο γεγονός ότι ο δρόμος είναι στενός, όπως το πέρασμα που έγινε η Μάχη των Θερμοπυλών το 480 π.Χ.

Το λιθόστρωτο, γραφικό και ολάνθιστο δρομάκι κατοικείται ως επί το πλείστον από καλλιτέχνες που συνηθίζουν να αφήνουν στις αυλές και τις εξώπορτες παλιά βιβλία και αντικείμενα που δεν χρειάζονται εν είδει ενός ιδιόμορφου παζαριού όπου ο κάθε περαστικός μπορεί να διαλέξει και να πάρει ό,τι του αρέσει. Πολλοί τοίχοι του δρόμου είναι καλυμμένοι με γκράφιτι από τη διάσημη Γαλλίδα street artist Miss Tic. Επιπλέον, μικρά μπιστρό και γραφικά εστιατόρια συμπληρώνουν το σκηνικό, ενώ γκαλερί Τέχνης και κουκλίστικα cafes «πλημμυρίζουν» καθημερινά από Παρισιάνους και ξένους που θέλουν να ξεφύγουν από την πολύβουη πόλη και να βρεθούν για λίγο σε μια άλλη εποχή!