Από τον ΦΑΗΛΟΜ ΚΡΑΝΙΔΙΩΤΗ*
ΕΙΝΑΙ γνωστό πως ο μέσος Έλληνας είναι ειδικός επί παντός επιστητού και με ροπή στην υπερβολή. Το εθνικό σπορ είναι το «άμα ήμουν εγώ πρωθυπουργός κ.λπ.»
Με την μπίρα στο χέρι, ακουμπισμένη πάνω στην κοιλιά, έχοντας να παίξει μπάλα από τα δεκατέσσερα, μπορεί ο Μητσάρας να κάνει κριτική τακτικής στον Ρεχάγκελ, να βρίσκει τρόπο εξόδου από το Μνημόνιο στο πιτς φιτίλι ή, ανακατεύοντας το φραπόγάλο και την κοινή λογική, να εκφράζει τσιμενταρισμένα ακλόνητες πεποιθήσεις για το πως έπρεπε να γίνει η επιχείρηση κατά του Κόλα και των κατσαπλιάδων φονιάδων του.
Άλλος έστελνε μεραρχίες του Στρατού να κάνουν κυκλωτικές κινήσεις σε ολόκληρη την Πίνδο, στα Άγραφα και στην Γκιώνα. Άλλος έστελνε ΚΥΠατζήδες με όπλα με σιγαστήρα να εκτελέσουν τον Κόλα στην κεντρική καφετέρια των Τιράνων, όπου ακραδάντως πίστευε ότι αυτός έπινε τον καφέ του,
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χλεύαζαν την πολιτική ηγεσία και την Αστυνομία, ότι ο Κόλα είχε περάσει τα σύνορα, πως ρεζιλευτήκαμε κλπ.
ΜΕΡΙΚΟΙ, πιο βαρβάτοι «ειδικοί» εκ του προχείρου στα θέματα αστυνομικής καταστολής και ειδικών επιχειρήσεων, διακινούσαν την εξυπνάδα άμα δεν μπορούν να κάνουν καλά μια χούφτα κατσαπλιάδες, τότε 100 ουτσεκάδες θα διέλυαν τη χώρα». Δεν μπορώ να μη σχολιάσω το σπιθαμιαίο βάθος σκέψης αυτής της καφενόβιας άποψης, που μπερδεύει τον πόλεμο με την αστυνομική επιχείρηση.
Επί εβδομάδες τώρα στα βουνά, από τη Βοιωτία έως τα ελληνοαλβανικά σύνορα, βρίσκεται σε εξέλιξη μια γιγαντιαία και εξαιρετικά δύσκολη επιχείρηση, σε δύσκολο έδαφος και σε μεγάλη έκταση.
Η Αστυνομία, με τη διακριτική συνδρομή των Ενόπλων Δυνάμεων, δεν αναλώθηκε σε λεονταρισμούς ανακοινώσεων.
Όσο κάθε πικραμένος έγραφε κι έλεγε το κοντό και το μακρύ του, χιλιάδες άντρες των 800-1.000 ευρώ τον μήνα, έτσι, κύριε Στουρνάρα, ξαγρυπνούσαν σε ενέδρες και μπλόκα, ενώ άλλοι έβγαιναν κυριολεκτικά παγανιά στα πιο δύσβατα μέρη της χώρας, με κύριο μέλημα την ασφάλεια των πολιτών και του προσωπικού και, φυσικά, την εκτέλεση της αποστολής, που δεν ήταν παρά η σύλληψη; ή η εξόντωση των συμμοριτών.
Κανείς δεν θα ήθελε να δει ομήρους ή κι άλλους πολίτες ή αστυνομικούς νεκρούς. Όποιος νομίζει ότι αυτό είναι μια δουλειά εύκολη ή μπορεί να στεφθεί με επιτυχία από τύχη δεν έχει διοικήσει ούτε διμοιρία στον Στρατό και δεν έχει ποτέ του περπατήσει σε βουνό. Πιθανώς δε στον ήχο της ριπής ενός αληθινού πολεμικού όπλου απλώς να τα έκανε πάνω του.
Κανείς ποτέ δεν έπαθε το παραμικρό με τις παντόφλες πίσω από το πληκτρολόγιο, παριστάνοντας τον Ειδικό δυναμίτη. Άλλο τα πολεμικά παιχνίδια στον υπολογιστή κι άλλο να προχωράς ακροβολισμένος βήμα βήμα στον πυκνό λόγκο, με έναν παρανοϊκό κοκαϊνομανή ενδεχομένως απέναντι σου, να σε σημαδεύει.
ΟΣΟ η μικρόνοια και η χολερική τσαπατσουλιά έδιναν τα ρέστα τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κι ενίοτε στον Τύπο, η εσωτερική φρουρά της Ελληνικής Δημοκρατίας, γιατί αυτό είναι η Αστυνομία, έκανε τη δουλειά της. Στελεχωμένη με παιδιά των λαϊκών τάξεων σε όλους τους βαθμούς, που διακινδυνεύουν τη ζωή τους, για να μπορούν ακόμη και οι ανόητοι με ασφάλεια να την αδικούν και να τη λοιδορούν, έκανε γι' άλλη μια φορά το καθήκον της. Αυτό δεν γίνεται χύμα ούτε τυχαία. Έτσι, με σχέδιο και κινδύνους, εξοντώθηκαν οι πρώτοι δύο, ύστερα ο πιο επικίνδυνος, ο αρχηγός τους, και πάμε και για τους υπολοίπους.
Αυτοί που ωρύονταν και ειρωνεύονταν για το «φιάσκο», πως δήθεν οι κατσαπλιάδες έχουν γίνει Λούηδες και τρωγοπίνουν στην Αλβανία, κατάπιαν τη γλώσσα τους. Ούτε μισή συγγνώμη.
ΤΕΛΙΚΑ, δεν ήταν παρά εκεί που τους είχαν στριμώξει αυτοί που βρίσκονταν στο αληθινό πεδίο και δεν τουίταραν, πόσταραν, χαβαλέδιαζαν διαδικτυακώς. Οι «μπάτσοι», που ανέλαβαν να κυνηγήσουν τα αληθινά γουρούνια, τους δολοφόνους αθώων πολιτών και αστυνομικών.
Σε όλες τις χώρες γίνονται αποδράσεις. Ο Ζακ Μεσρίν, δημόσιος κίνδυνος
Νο 1 της Γαλλίας, την είχε κοπανήσει με ελικόπτερο, όταν ούτε σε ταινία δεν το 'χαμε δει. Αιματηρές επιθέσεις σε φυλακές, μεταγωγές και αστυνομικά τμήματα για απελευθέρωση κρατουμένων έχουν γίνει σε χώρες πιο οργανωμένες και με σκληρότερη Αστυνομία.
Το θέμα είναι τι κάνεις μετά. Να ξέρουν πως δεν θα ξεφύγουν, πως οι φονιάδες δραπέτες θα πληρώσουν ακριβό τίμημα. Χωρίς, πολλές κουβέντες, ο πρώτος έπαινος, η ευγνωμοσύνη μας ως πολιτών, ανήκει στο μάχιμο προσωπικό, που σε βουνά και λαγκάδια ακόμη αγωνίζεται με κίνδυνο ζωής να υπερασπιστεί τη ζωή, την τιμή και την περιουσία των Ελλήνων πολιτών. Εύγε, επίσης, στους επιτελικούς αξιωματικούς, στους διοικητές που οργανώνουν και συντονίζουν αυτή την προσπάθεια, αδιαφορώντας για τη φλυαρία των άσχετων. Και τέλος, φυσικά, ο Νίκος Δένδιας γι' άλλη μια φορά αποδεικνύεται ένας σοβαρός άνθρωπος, εργάτης του εθνικού συμφέροντος, χωρίς πολυλογία, φρου φρου κι αρώματα. Άλλωστε, μια πράξη ηχεί στην Ιστορία πολύ δυνατότερα από χίλιες λέξεις. Κι εδώ έχουμε πράξεις.
Άλλος έστελνε μεραρχίες του Στρατού να κάνουν κυκλωτικές κινήσεις σε ολόκληρη την Πίνδο, στα Άγραφα και στην Γκιώνα. Άλλος έστελνε ΚΥΠατζήδες με όπλα με σιγαστήρα να εκτελέσουν τον Κόλα στην κεντρική καφετέρια των Τιράνων, όπου ακραδάντως πίστευε ότι αυτός έπινε τον καφέ του,
Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χλεύαζαν την πολιτική ηγεσία και την Αστυνομία, ότι ο Κόλα είχε περάσει τα σύνορα, πως ρεζιλευτήκαμε κλπ.
ΜΕΡΙΚΟΙ, πιο βαρβάτοι «ειδικοί» εκ του προχείρου στα θέματα αστυνομικής καταστολής και ειδικών επιχειρήσεων, διακινούσαν την εξυπνάδα άμα δεν μπορούν να κάνουν καλά μια χούφτα κατσαπλιάδες, τότε 100 ουτσεκάδες θα διέλυαν τη χώρα». Δεν μπορώ να μη σχολιάσω το σπιθαμιαίο βάθος σκέψης αυτής της καφενόβιας άποψης, που μπερδεύει τον πόλεμο με την αστυνομική επιχείρηση.
Επί εβδομάδες τώρα στα βουνά, από τη Βοιωτία έως τα ελληνοαλβανικά σύνορα, βρίσκεται σε εξέλιξη μια γιγαντιαία και εξαιρετικά δύσκολη επιχείρηση, σε δύσκολο έδαφος και σε μεγάλη έκταση.
Η Αστυνομία, με τη διακριτική συνδρομή των Ενόπλων Δυνάμεων, δεν αναλώθηκε σε λεονταρισμούς ανακοινώσεων.
Όσο κάθε πικραμένος έγραφε κι έλεγε το κοντό και το μακρύ του, χιλιάδες άντρες των 800-1.000 ευρώ τον μήνα, έτσι, κύριε Στουρνάρα, ξαγρυπνούσαν σε ενέδρες και μπλόκα, ενώ άλλοι έβγαιναν κυριολεκτικά παγανιά στα πιο δύσβατα μέρη της χώρας, με κύριο μέλημα την ασφάλεια των πολιτών και του προσωπικού και, φυσικά, την εκτέλεση της αποστολής, που δεν ήταν παρά η σύλληψη; ή η εξόντωση των συμμοριτών.
Κανείς δεν θα ήθελε να δει ομήρους ή κι άλλους πολίτες ή αστυνομικούς νεκρούς. Όποιος νομίζει ότι αυτό είναι μια δουλειά εύκολη ή μπορεί να στεφθεί με επιτυχία από τύχη δεν έχει διοικήσει ούτε διμοιρία στον Στρατό και δεν έχει ποτέ του περπατήσει σε βουνό. Πιθανώς δε στον ήχο της ριπής ενός αληθινού πολεμικού όπλου απλώς να τα έκανε πάνω του.
Κανείς ποτέ δεν έπαθε το παραμικρό με τις παντόφλες πίσω από το πληκτρολόγιο, παριστάνοντας τον Ειδικό δυναμίτη. Άλλο τα πολεμικά παιχνίδια στον υπολογιστή κι άλλο να προχωράς ακροβολισμένος βήμα βήμα στον πυκνό λόγκο, με έναν παρανοϊκό κοκαϊνομανή ενδεχομένως απέναντι σου, να σε σημαδεύει.
ΟΣΟ η μικρόνοια και η χολερική τσαπατσουλιά έδιναν τα ρέστα τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κι ενίοτε στον Τύπο, η εσωτερική φρουρά της Ελληνικής Δημοκρατίας, γιατί αυτό είναι η Αστυνομία, έκανε τη δουλειά της. Στελεχωμένη με παιδιά των λαϊκών τάξεων σε όλους τους βαθμούς, που διακινδυνεύουν τη ζωή τους, για να μπορούν ακόμη και οι ανόητοι με ασφάλεια να την αδικούν και να τη λοιδορούν, έκανε γι' άλλη μια φορά το καθήκον της. Αυτό δεν γίνεται χύμα ούτε τυχαία. Έτσι, με σχέδιο και κινδύνους, εξοντώθηκαν οι πρώτοι δύο, ύστερα ο πιο επικίνδυνος, ο αρχηγός τους, και πάμε και για τους υπολοίπους.
Αυτοί που ωρύονταν και ειρωνεύονταν για το «φιάσκο», πως δήθεν οι κατσαπλιάδες έχουν γίνει Λούηδες και τρωγοπίνουν στην Αλβανία, κατάπιαν τη γλώσσα τους. Ούτε μισή συγγνώμη.
ΤΕΛΙΚΑ, δεν ήταν παρά εκεί που τους είχαν στριμώξει αυτοί που βρίσκονταν στο αληθινό πεδίο και δεν τουίταραν, πόσταραν, χαβαλέδιαζαν διαδικτυακώς. Οι «μπάτσοι», που ανέλαβαν να κυνηγήσουν τα αληθινά γουρούνια, τους δολοφόνους αθώων πολιτών και αστυνομικών.
Σε όλες τις χώρες γίνονται αποδράσεις. Ο Ζακ Μεσρίν, δημόσιος κίνδυνος
Νο 1 της Γαλλίας, την είχε κοπανήσει με ελικόπτερο, όταν ούτε σε ταινία δεν το 'χαμε δει. Αιματηρές επιθέσεις σε φυλακές, μεταγωγές και αστυνομικά τμήματα για απελευθέρωση κρατουμένων έχουν γίνει σε χώρες πιο οργανωμένες και με σκληρότερη Αστυνομία.
Το θέμα είναι τι κάνεις μετά. Να ξέρουν πως δεν θα ξεφύγουν, πως οι φονιάδες δραπέτες θα πληρώσουν ακριβό τίμημα. Χωρίς, πολλές κουβέντες, ο πρώτος έπαινος, η ευγνωμοσύνη μας ως πολιτών, ανήκει στο μάχιμο προσωπικό, που σε βουνά και λαγκάδια ακόμη αγωνίζεται με κίνδυνο ζωής να υπερασπιστεί τη ζωή, την τιμή και την περιουσία των Ελλήνων πολιτών. Εύγε, επίσης, στους επιτελικούς αξιωματικούς, στους διοικητές που οργανώνουν και συντονίζουν αυτή την προσπάθεια, αδιαφορώντας για τη φλυαρία των άσχετων. Και τέλος, φυσικά, ο Νίκος Δένδιας γι' άλλη μια φορά αποδεικνύεται ένας σοβαρός άνθρωπος, εργάτης του εθνικού συμφέροντος, χωρίς πολυλογία, φρου φρου κι αρώματα. Άλλωστε, μια πράξη ηχεί στην Ιστορία πολύ δυνατότερα από χίλιες λέξεις. Κι εδώ έχουμε πράξεις.
* Δικηγόρος και μέλος
της Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ.
