Στο κενό οι «λεονταρισμοί» του ΣΥΡΙΖΑ

Δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελεύθερος Τύπος», 18 Ιανουαρίου 2015

Στο κενό οι «λεονταρισμοί» του ΣΥΡΙΖΑ

Η ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΗ άρνηση κοινοτικών αξιωματούχων και εταίρων, όπως του Φινλανδού πρωθυπουργού, Αλεξ Στουμπ, στην παραμικρή ονομαστική διαγραφή του δημοσίου χρέους, αποδεικνύει τη δημαγωγία και το λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος προκειμένου να κερδίσει τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου υπόσχεται τα πάντα και προαναγγέλλει διαπραγματευτικές «μάχες» με τους δανειστές.

Το κακό για τη χώρα είναι ότι οι θέσεις του ΣYΡΙΖΑ στέλνουν ένα πολύ αρνητικό μήνυμα στο εξωτερικό, προκαλώντας αναδίπλωση των επενδυτών, οι οποίοι τους τελευταίους μήνες επιδείκνυαν μεγάλο ενδιαφέρον για τη χώρα και αυτό φάνηκε από τη συμμετοχή τους στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ή την παραχώρηση των περιφερειακών αεροδρομίων.

Κανένας ξένος επενδυτής δεν θα έρθει στη χώρα μας από τη στιγμή που το Grexit, δηλαδή το εφιαλτικό σενάριο της εξόδου από το ευρώ, επανέρχεται 2,5 χρόνια μετά τη δεύτερη διάσωση. Μπορεί να μην είναι αυτή τη στιγμή το επικρατέστερο σενάριο, αλλά τις τελευταίες εβδομάδες κανένας οικονομολόγος ή αναλυτής δεν αποκλείει.

Εκτός από τον κίνδυνο απομάκρυνσης των επενδυτών, η συγκρουσιακή φρασεολογία του ΣΥΡΙΖΑ, στην περίπτωση που κερδίσει τις εκλογές, θα έχει αρνητικές επιπτώσεις και στον τουρισμό. Οι Ευρωπαίοι αγοράζουν τα πακέτα των θερινών διακοπών τους μέσα στο χειμώνα και είναι προφανές ότι πολλοί δεν θα έρθουν το καλοκαίρι στην Ελλάδα αν τα διεθνή μέσα ενημέρωσης δώσουν την εντύπωση ότι η πολιτική και οικονομική κατάσταση στη χώρα είναι τεταμένη.

Και θα είναι η κατάσταση τεταμένη γιατί η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, η επαναπρόσληψη των 9.500 απολυθέντων του Δημοσίου, η απαίτηση για «κούρεμα» χρέους είναι «κόκκινες γραμμές» για τους εταίρους, οι οποίοι έχουν προειδοποιήσει πως δεν θα δεχθούν καμία μονομερή απόφαση που ξεφεύγει από το πλαίσιο των συμφωνιών διάσωσης της Ελλάδας.

Από την πλευρά του, ο Φινλανδός πρωθυπουργός θεώρησε σκόπιμο να προειδοποιήσει τους Έλληνες, παραμονές εκλογών, ότι η χώρα του δεν πρόκειται να συναινέσει σε ονομαστικό «κούρεμα» του χρέους. Και το έκανε, όπως είπε, για να είναι ενημερωμένοι οι πολίτες πριν κάνουν την επιλογή τους.

Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας μας έχουν δανείσει μέχρι σήμερα 194,7 δισ. ευρώ, εκ των οποίων τα 52,9 δισ. ευρώ δόθηκαν στο πλαίσιο της πρώτης διάσωσης του Μαΐου του 2010 μέσω διμερών δανείων, ενώ τα υπόλοιπα 141,8 δισ. ευρώ από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας στη δεύτερη διάσωση του 2012. Τα περισσότερα μας τα έδωσαν οι Γερμανοί (56 δισ. ευρώ), αλλά και οι άλλες μεγάλες χώρες, όπως η Γαλλία (42), η Ιταλία (37) και η Ισπανία (24). Μάλιστα, ορισμένες χώρες που μας δάνεισαν, όπως η Πορτογαλία, η Σλοβακία και η Σλοβενία, είναι φτωχότερες από την Ελλάδα.

Ακόμη κι αν υπήρχε πολιτική βούληση για ονομαστική διαγραφή χρέους, η κυβέρνηση που θα το αποδεχόταν θα έπεφτε την άλλη μέρα. Οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι σε μια περίοδο που πληρώνουν και οι ίδιοι τα... σπασμένα της κρίσης, σε καμία περίπτωση δεν είναι διατεθειμένοι να επιβαρυνθούν ελληνικό χρέος.

Εκείνο που θα μπορούσαν να αποδεχθούν είναι μια επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων και μια μετατροπή των πολύ χαμηλών κυμαινόμενων επιτοκίων, που σήμερα είναι κοντά στο 1,8%, σε σταθερά, για μεγάλο διάστημα. Πρόκειται για έμμεσο «κούρεμα», όμως, αυτό το έχουν ήδη υποσχεθεί στην κυβέρνηση του κ. Σαμαρά, που σημαίνει ότι δεν χρειάζονται οι «λεονταρισμοί» του ΣΥΡΙΖΑ.

Νίκος Μπέλλος

ΝΥΤ: Θα είναι θλιβερό η Ελλάδα να μιμηθεί την Αργεντινή

Τα μαθήματα της Αργεντινής για την Ελλάδα, είναι ο τίτλος σημερινού δημοσιεύματος των New York Times, όπου επισημαίνεται πως την τελευταία φορά που οι Έλληνες ήρθαν αντιμέτωποι με εκλογές, πριν από δυόμιση χρόνια, η ευρωζώνη βρισκόταν σε υπαρξιακή κρίση. Οι Έλληνες τώρα επιστρέφουν στις κάλπες στις 25 Ιανουαρίου για να αντιμετωπίσουν παρόμοιες επιλογές με αυτές του 2012.

Μια επιλογή είναι να «παραμείνει σε τροχιά» των διεθνών προγραμμάτων διάσωσης και των σκληρών προσαρμογών που επιβάλουν. Αυτή είναι η θέση που υποστηρίζει ο πρωθυπουργός Αν. Σαμαράς. Η εναλλακτική είναι «οτιδήποτε διαφορετικό», ένα κακόφωνο μείγμα πολιτικής που προτείνεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. «Ανάλογα με ποιο ρωτάτε, αυτό περιλαμβάνει ένα μονομερές moratorium στο εξωτερικό χρέος και την αντιστροφή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που έχουν βοηθήσει στην αποκατάσταση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας και στη δημοσιονομική βιωσιμότητα».

Ωστόσο, αναφέρουν οι New York Times, κάτι κρίσιμο που έχει αγνοηθεί από τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης, έχει αλλάξει από το 2012. Αυτές οι εκλογές δεν αφορούν στο πώς θα αντιμετωπιστεί η οικονομική κατάρρευση, αλλά μάλλον πώς θα διαχειριστεί η διαφαινόμενη ανάκαμψη. Η ελληνική οικονομία έχει αναπτυχθεί από το α΄ τρίμηνο του περασμένου έτους, σύμφωνα με τη Eurostat. Στο γ΄ τρίμηνο, η ανάπτυξη της χώρας ήταν υψηλότερη από αυτή οποιουδήποτε άλλου μέλος της ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας. Αυτό δεν είναι απλώς μια ανάκαμψη: η ανεργία έχει υποχωρήσει και τώρα διαμορφώνεται περίπου εκεί που βρισκόταν πριν από το χειρότερο σημείο της κρίσης, πριν από δύο χρόνια. Όλα αυτά υποδηλώνουν ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι καθυστερημένες, αλλά σίγουρα αποδίδουν καρπούς.

Ωστόσο, με τις εκλογές μόλις μια εβδομάδα μακριά, το πολιτικό ρίσκο είναι ξανά στο προσκήνιο. Τους τελευταίους δύο μήνες, καθώς οι εκλογές έγιναν βέβαιες, προκλήθηκε νευρικότητα στις αγορές. Από την πλευρά των επενδυτών, το βασικό ρίσκο είναι ότι οι Έλληνες θα επιλέξουν μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, οδηγώντας σε μια αντιπαράθεση με τους πιστωτές της χώρας και ένα σχέδιο μακροοικονομικής πολιτικής βασισμένο σε κρατικοποιήσεις και δυσβάσταχτες επιδοτήσεις.

Ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ, έχει δουλέψει για να λειάνει το προφίλ του κόμματος από τις τελευταίες εκλογές. Πριν από λίγους μήνες βρέθηκε στο Ambrosetti Forum στη Λίμνη του Κόμο, διακηρύσσοντας τις αξίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης και τη σημασία του ευρώ.

Γύρω του είχε οικονομολόγους οι οποίοι πρεσβεύουν την βούληση να καταλήξουν σε μια λύση μέσω διαπραγμάτευσης με τους πιστωτές της χώρας και που συνήθως συγκρούονται με άλλες τάξεις του κόμματος, οι οποίοι είναι υπέρ της μονομερής στάσης πληρωμών και του Grexit. Ωστόσο τελικά, δεν γίνεται αυτό: η ιδεολογία του κόμματος είναι εχθρική στην οικονομία της αγοράς και στις μεταρρυθμίσεις που η Ελλάδα εφαρμόζει.

Η πιο σαφής ένδειξη, επισημαίνουν οι New York Times, του τι θα μπορούσε να σημαίνει το σχέδιο πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, ήρθε από τον ίδιο τον Τσίπρα. «Τον Σεπτέμβριο του 2012, δήλωσε στην ελληνικού Βουλή ότι ευχόταν η χώρα του να είχε γίνει Αργεντινή. Το 2011, οικονομολόγοι όπως ο Nouriel Roubini και ο Paul Krugman, είχαν επίσης χρησιμοποιήσει την Αργεντινή ως παράδειγμα προς μίμηση. Ακόμη και το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, στο μέσον της προεκλογικής εκστρατείας, ο πρωθυπουργός Αν. Σαμαράς αναφέρθηκε στην Αργεντινή και στην κρίση του χρέους το 2001. Επομένως αυτό σημαίνει να μετατραπεί σε Αργεντινή;».

Η τελευταία δεκαετία της ιστορίας της οικονομίας της Αργεντινής, μας προσφέρει δύο πολύτιμα διδάγματα για την Ελλάδα. Το πρώτο είναι ότι η απειλή του ΣΥΡΙΖΑ για moratorium στο χρέος είναι κενή: τα χρέη δεν φεύγουν απλώς επειδή κάποιος επιλέγει να μην τα πληρώσει. Παρατηρήστε το δεκαετές νομικό σήριαλ της Αργεντινής στα δικαστήρια της Νέας Υόρκης. Η άρνηση της χώρας να πληρώσει όσους κράτησαν τα ομόλογα μετά από μια αναδιάρθρωση του χρέους το 2005, δεν είχε καλή κατάληξη. Έχει δημιουργήσει μια παρατεταμένη νομική μάχη, απομόνωση από τις αγορές παγκοσμίως, και το περασμένο καλοκαίρι, και μια δεύτερη χρεοκοπία. Δεν υπάρχει λόγος να πιστεύει κανείς ότι μια μονομερής άρνηση της Ελλάδας να πληρώσει, θα έχει διαφορετικά αποτελέσματα.

Ακόμη περισσότερο, οι εταίροι της Ελλάδας στην ευρωζώνη έχουν ήδη δηλώσει ότι θα εξετάσουν το ενδεχόμενο ελάφρυνσης του χρέους, με την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της και θα διαπραγματευτεί σοβαρά στο πλαίσιο της ευρωζώνης. Και σε αντίθεση με το 2010, η νομισματική ένωση έχει πλέον τις διαδικασίες και τους θεσμούς να διαχειριστεί τις δημοσιονομικές και μακροοικονομικές ανισορροπίες με έναν πολύ πιο ελεγχόμενο τρόπο.

Το δεύτερο μάθημα είναι ίσως πιο σημαντικό: ο οικονομικός λαϊκισμός και η νομισματική μαγεία, είναι κοντόφθαλμα. Δεν φέρουν ανάπτυξη, μόνο απομόνωση και ανισορροπίες. Στην περίπτωση της Αργεντινής, μετά από μια δεκαετία ακραίας ετερόδοξης πολιτικής, οι πολιτικές πρέπει να υπομείνουν τον στασιμοποληθωρισμό –που σημαίνει αρνητική ανάπτυξη και περίπου 40% πληθωρισμό- ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων, αναχρονιστικούς ελέγχους σε ξένο νόμισμα και όλο και πιο αυταρχική οικονομική διαχείριση. Για αυτό μια χώρα πλούσια σε ενεργειακούς πόρους όπως η Αργεντινή έχει καταλήγει να εισάγει φυσικό αέριο σε εξωφρενικές τιμές, απλώς για να κρατά τα φώτα ανοιχτά.

Καμία ανάπτυξη δεν μπορεί να χτιστεί έτσι. Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι η συζήτηση του ΣΥΡΙΖΑ για «δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα» και μια επανακρατικοποίηση της αγοράς ενέργειας, θα οδηγούσαν σε ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Δεν θα πρέπει επομένως να αποτελεί έκπληξη πως όταν οι Αργεντίνοι οδηγηθούν σε εκλογές αργότερα φέτος, θα εκλέξουν μια κυβέρνηση πρόθυμη να ανατρέψει αυτές τις πολιτικές και να επανεντάξει την χώρα στον κόσμο.

Το ελληνικό δίλημμα είναι διαφορετικό από αυτή της Αργεντινής με έναν ακόμη τρόπο. Οι διαπραγματεύσεις για το χρέος της, δεν γίνονται με ιδιώτες κατόχους ομολόγων μετά από μια ατελή αναδιάρθρωση. Οι κάτοχοι των ομολόγων της είναι οι εταίροι της στην ευρωζώνη, μερικοί από τους οποίους είναι πιο φτωχοί από την Ελλάδα, και πληρώνουν υψηλότερα επιτόκια για να χρηματοδοτήσουν τα ελληνικά δάνεια. Η ηθική διάσταση της αθέτησης πληρωμών για τον Σλοβάκο φορολογούμενο –ο οποίος πρέπει να τα βγάλει πέρα με πολύ χαμηλότερο μισθό από ό,τι ο Έλληνας συνάδελφός του- είναι τουλάχιστον εξίσου ανέντιμη όπως και η οικονομική λογική πίσω από τα σχέδια του ΣΥΡΙΖΑ. Η μόνη εναλλακτική εδώ είναι μια διαπραγμάτευση που να σέβεται τόσο τις υφιστάμενες συμφωνίες και την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, μια αξία που μπορεί να μην είναι οικονομική, αλλά στέκει ως ακρογωνιαίος λίθος της υποστήριξης που έλαβε η Ελλάδα.

«Ο Αλ. Τσίπρας έχει δίκιο σε ένα πράγμα: η Αργεντινή προσφέρει οικονομικούς παραλληλισμούς για το ελληνικό εκλογικό σώμα. Αλλά είναι ένα παράδειγμα προς αποφυγή, όχι παράδειγμα προς μίμηση. Η αθέτηση πληρωμών και η μονομερής αποχώρηση από τον παγκοσμιοποιημένο κόσμο, δεν θα οδηγήσει την Ελλάδα σε αναγέννηση. Θα οδηγήσει τη χώρα πίσω στην καταστροφή. Μετά από χρόνια ύφεσης και μεταρρυθμίσεων, θα είναι ένα θλιβερό θέαμα η Ελλάδα να μιμηθεί την Αργεντινή, ακριβώς τη στιγμή που η πρώτη ανακάμπτει και η τελευταία είναι επιτέλους έτοιμη να γυρίσει την πλάτη στον κοντόφθαλμο λαϊκισμό», καταλήγει το δημοσίευμα των New York Times.


Επιμέλεια: Έφη Ευθυμίου

Πηγή

Πηγή:www.capital.gr

Τι φοβούνται τώρα οι Ελβετοί τραπεζίτες

μεγέθυνση σε pdf

Λόγος με προοπτική και θετικό πρόσημο!

Δημοσίευμα της Εφημερίδας «Το άρθρο», Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2015

Λόγος με προοπτική και θετικό πρόσημο!

Η επισήμανση της πραγματικότητας και των υπαρκτών κινδύνων ολικής έκπτωσης της πατρίδας δεν είναι κινδυνολογία, όμως δεν αρκεί για τη νίκη.

Ο αληθινός αγώνας έχει δύο άξονες, ιδεολογικό και πρακτικής πολιτικής. Η κατάληξη του δημόσιου λόγου της παράταξης πρέπει να έχει πάντα θετικό πρόσημο, να δίνει ρεαλιστική προοπτική και ελπίδα, και να μη μένει στους κινδύνους.
Οφείλουμε να αποκαλύψουμε, θέση τη θέση, πρόταση την πρόταση, τα αδιέξοδα στα οποία οδηγεί η ψευδολογία της αντιπολίτευσης και να κάνουμε ειλικρινή αυτοκριτική για τα λάθη μας, εξαγγέλλοντας τις διορθωτικές κινήσεις μας.

Αφού είμαστε δύναμη ευθύνης και αλήθειας, την αλήθεια πρέπει να την πούμε.
Και, για την πολιτική, σημασία έχουν και τα πρόσωπα. Ας βγούμε από την Ιουράσειο Περίοδο της πολιτικής πρακτικής. Χόρτασε ο κόσμος Καλοχαιρέτες, από αυτούς που χώνονται απρόσκλητοι σε γάμους, βαφτίσια, κηδείες και μνημόσυνα αγνώστων πολιτών, χωρίς σεβασμό στη χαρά ή στη λύπη τους. Ας αναζητήσουμε, στον ελάχιστο χρόνο που μένει, όσο περισσότερα πρόσωπα μπορούμε, που να ανήκουν στον αληθινό κόσμο της εργασίας, στην αληθινή κοινωνία. Ας αποστρατεύσουμε ιντριγκαδόρους των καφενείων, ρουσφετολόγους και ανθρώπους χωρίς περγαμηνές στον επαγγελματικό και πνευματικό στίβο.

Ας βρούμε καλούς αγρότες, επαγγελματίες, επιστήμονες, όχι αναγκαστικά με κριτήριο την ηλικία. Διότι μπορεί να είσαι μικρός και πιο παλαιοκομματικός από τον θρυλικό Γκρούεζα, και μεγάλος αλλά ελεύθερο πνεύμα, με αξίες.
Οι καλοί Ελληνες υποεκπροσωπούνται στον δημόσιο βίο. Οι άνθρωποι με επιτεύγματα, με νίκες με την αξία τους, στον στίβο της αληθινής ζωής, μπαίνουν στα ψιλά, και τα «νούμερα», οι γόνοι, οι βυσματίες στα πρωτοσέλιδα.

Οι μεγάλη φιλελεύθερη πατριωτική παράταξη πρέπει να ανατρέξει στις αξίες που ευαγγελίζεται, στα σύμβολά της, ως πρόσωπα και ιδέες. Η κληρονομιά της Δεξιάς, που συμπεριλαμβάνει το αληθινό Κέντρο της Ιστορίας, δεν είναι η απλή διαχείριση. Είναι η μεταρρυθμιστική τόλμη, η μετριοπάθεια και το ενωτικό πνεύμα στην κοινωνία, με τη διασφάλιση της κοινωνικής κινητικότητας μέσα από το κοινωνικό κράτος, τη δημόσια υγεία και παιδεία, και η αυστηρότητα στα ζητήματα της εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας της πατρίδας και της υπεράσπισης των συμφερόντων των εκτός ελλαδικού κράτους Ελλήνων, από τη Βόρεια Ηπειρο ως την Καρπασία της κατεχόμενης Κύπρου.

Ολες τις μεγάλες αλλαγές στην πατρίδα τις έκαναν πολιτικές δυνάμεις με πίστη στις εθνικές και κοινωνικές αξίες.
Οι δυνάμεις της αδράνειας, της «επένδυσης» στην καταστροφή και την κοινωνική σύγκρουση πάντα ανήκαν στους κόλπους της Αριστεράς, που της έχουμε επιτρέψει ανιστόρητα και ενοχικά να κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο, στην πολύπαθη Παιδεία, και να μας κουνά το δάχτυλο, μισθοδοτούμενη από τον λαό του οποίου πολεμά την εθνική συνείδηση και την κοινωνική συνοχή.
Αυτό το πρόταγμα όμως θέλει πρόσωπα, θέλει ιδεολογικούς μαχητές μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, λαϊκούς αλλά όχι λαϊκιστές, με ταυτόχρονη δυνατότητα πρακτικής ανάλυσης της πραγματικότητας και δυνατότητα επεξεργασίας πρακτικών λύσεων.

Κανείς, μα κανείς όμως, δεν μπορεί να παραγνωρίσει δύο παράγοντες: πρώτον, ουδείς μπορεί να κερδίσει την ιδεολογική πολιτική μάχη, αν δεν πείσει ότι θα κερδίσει τη μάχη της οικονομίας, με πρακτικό αντίκρισμα στην καθημερινή ζωή των πολιτών και κυρίως στη μείωση του κοινωνικού καρκίνου της ανεργίας. Πρέπει, λοιπόν, η επεξεργασμένη πρόταση της Ν.Δ. στην επικείμενη διαπραγμάτευση με τους δανειστές να αντιπροτείνει μέτρα και αλλαγές που θα πείθουν για τον μη εκτροχιασμό της οικονομίας σε ελλείμματα, αλλά θα έχουν αναπτυξιακό χαρακτήρα. Σίγουρα δεν είμαι ειδικός, αλλά πιστεύω ότι αυτές οι αλλαγές είναι εφικτές, αν, χτυπώντας την εκβιαστική γραφειοκρατία, απελευθερώσουμε το δαιμόνιο του Ελληνα. Δεν γίνεται οι ίδιοι άνθρωποι να συνθλίβονται στην Ελλάδα και να διαπρέπουν έξω, όχι γιατί τους έδωσε κάποιος χρήματα, αλλά διότι οι ιδέες τους βρήκαν φιλόξενο και γόνιμο έδαφος.

Στην Ελλάδα, η παράνοια του κράτους και οι αλλεπάλληλοι εκβιαστικοί μηχανισμοί της γραφειοκρατίας, που καθιστούν Γολγοθά κάθε προσπάθεια ακόμη και της μικρής επιχειρηματικότητας, είναι παράγοντες ανάσχεσης της ανάπτυξης πιο αρνητικοί και από τη μειωμένη τραπεζική χρηματοδότηση.
Ο δεύτερος παράγοντας, που δεν μπορεί να παραγνωριστεί, είναι η πληγωμένη φιλοτιμία του λαού μας, που αισθάνεται ότι ακόμη και λεπτομέρειες της εσωτερικής πολιτικής μας είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Αυτό θα διευρυνθεί με τυχόν επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ, που θα οδηγήσει τη χώρα σε μεγαλύτερη εξάρτηση και ταπείνωση, μετά την -σε μια νύχτα- κατάρρευση των τυχοδιωκτικών φαντασιώσεών του.

Εμείς λοιπόν πρέπει να προτείνουμε έναν πειστικό οδικό χάρτη, μέσα από την πρότασή μας για τη διαπραγμάτευση, του πώς και πότε θα ανακτήσουμε το αυτεξούσιό μας και στις λεπτομέρειες, και θα αναταχθεί η πληγωμένη περηφάνια των Ελλήνων.

Φαήλος Κρανιδιώτης

*Δικηγόρος

Το τέλος ενός ακόμη παραμυθιού

Δημοσίευμα της εφημερίδας «Το άρθρο», Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2015

«Το τέλος ενός ακόμη παραμυθιού»

Ένα από τα παραμύθια που διηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πως θα φορολογήσει τους πλούσιους, τον μεγάλο πλούτο, τις μεγάλες περιουσίες.

Φυσικά, αποφεύγουν να πουν ποιους θεωρούν πλούσιους, πόσοι είναι αυτοί ώστε να επαρκούν για να βγουν τα σπασμένα και πώς προσδιορίζεται η μεγάλη ακίνητη περιουσία.

Απλώς χαϊδεύουν αυτιά.

Γιατί όλοι γνωρίζουν πως αν επιβάλεις βαριά φορολογία, ουδείς θα φέρει τα χρήματά του στη χώρα, ουδείς θα επενδύσει, δεν θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας.

Αυτό είχαν κάνει οι Γάλλοι σοσιαλιστές το 2012, όταν η νέα (τότε) γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε τον «σούπερ-φόρο» για τους εκατομμυριούχους, της τάξης του 75%, για το τμήμα των ατομικών εσόδων που θα ξεπερνούσε το ένα εκατομμύριο ευρώ.

Ένας από τους συμβούλους του προέδρου Ολάντ είχε τότε προειδοποιήσει για φυγή κεφαλαίων και μαζική έξοδο επιχειρηματιών, μιλώντας για τεράστιο σφάλμα που θα μετέτρεπε τη χώρα σε μια «Κούβα χωρίς την ηλιοφάνεια».

Στα τέλη του Δεκεμβρίου, ο συγκεκριμένος φόρος έπαψε να επιβάλλεται.

Δυο χρόνια μετά, διαπιστώθηκε πως δεν υπήρξε μεν μαζική μετανάστευση κεφαλαίων και επιχειρήσεων – η πιο τρανταχτή περίπτωση ήταν αυτή του Ζεράρ Ντεπαρντιέ -  πλην όμως ο απολογισμός είναι αρνητικός.

Αυτά τα δύο χρόνια, ουδείς έφερε τα χρήματά του στη Γαλλία και η ζημιά για τη χώρα υπήρξε σημαντική – σε αντίθεση με τα κέρδη που υπήρξαν αμελητέα.

«Η μεταρρύθμιση σαφώς έπληξε τη φήμη και την ανταγωνιστικότητα της Γαλλίας», σχολίασε ο Γεργκ Στέγκεμαν, επικεφαλής της Kennedy Executive, μιας εταιρείας οικονομικών και επιχειρηματικών μελετών, που εδρεύει στη Γαλλία και στη Γερμανία. «Έγινε σαφώς πιο δύσκολο για τη Γαλλία να προσελκύσει κορυφαία στελέχη επιχειρήσεων απ' ό,τι ήταν προηγουμένως», πρόσθεσε.

Ο Ολάντ είχε αρχικά εισηγηθεί έναν φορολογικό συντελεστή 75% για τα εισοδήματα πάνω από το 1 εκ. ευρώ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του το 2012, όταν ετοιμαζόταν να αναμετρηθεί με τον συντηρητικό τότε πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί.

Η υπόσχεσή του είχε χαροποιήσει μια μερίδα των ψηφοφόρων της αριστεράς και συνέβαλε στη νίκη του στις προεδρικές εκλογές.

Μετά τη νίκη και την επιβολή του φόρου, διαπιστώθηκε πως το μέτρο κάθε άλλο παρά έλυσε τα δημοσιονομικά προβλήματα της Γαλλίας, η οποία έχασε κι’ από πάνω σε ανταγωνιστικότητα και επενδύσεις.

Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι ο προεδρικός σύμβουλος που έκανε το σχόλιο περί «Κούβας» δεν ήταν άλλος από τον Εμανουέλ Μακρόν—τον πρώην τραπεζικό ο οποίος είναι σήμερα ο υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας.

Το υπουργείο Οικονομικών υπολογίζει πως τα έσοδα από τον συγκεκριμένο φόρο ανήλθαν σε 260 εκ. ευρώ την πρώτη χρονιά εφαρμογής του και σε 160 εκ. τη δεύτερη.

Ποσό αμελητέο σε σχέση με το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας που ανερχόταν σε 84,7 δις ευρώ στα τέλη Οκτωβρίου, ενώ την ίδια ώρα ο φόρος προκάλεσε μεγάλη βλάβη.

Η πρώτη εκδοχή του φόρου είχε κριθεί τιμωρητική και είχε αναιρεθεί από το Συνταγματικό Συμβούλιο. Στην τελική του μορφή, τον επίμαχο φόρο κλήθηκαν να αποδίδουν οι εταιρείες και όχι τα πρόσωπα.

Αμέσως, μια σειρά από εταιρίες μετέφεραν την έδρα τους στο εξωτερικό—στο Λουξεμβούργο, στο Ηνωμένο Βασίλειο – ενώ σημειώθηκε και μείωση των μισθών των εργαζομένων.

Ο Ολάντ και η κυβέρνησή του έκτοτε προώθησαν μέτρα για να απαλλάξουν τις επιχειρήσεις από φόρους και τέλη ύψους 40 δις ευρώ, καθώς με την ανεργία να παραμένει επίμονα πάνω από το 10% επιδιώκουν να προσελκύσουν επενδύσεις.

Δεν ήταν τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς, μαζί με τον Μακρόν, επέλεξαν να επιβεβαιώσουν κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής τους στο Λονδίνο τον Οκτώβριο ότι ο φόρος για τα πολύ υψηλά εισοδήματα θα καταργηθεί.

Ο Βρετανός ομόλογός του, ο Ντέιβιντ Κάμερον, έκανε πάρτι και υποσχόταν να «στρώσει το κόκκινο χαλί» για να υποδεχθεί τους Γάλλους που θα αυτοεξορίζονταν.

Αυτά μήπως και σταματήσουμε να ακούμε συνεχώς ανοησίες που απλώς απευθύνονται στο θυμικό των μη εχόντων…

Νομίζουν ότι απευθύνονται σε αφελείς. Ένα από τα «επιχειρήματα» που ακούγονται τον τελευταίο καιρό από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία παρελαύνουν από τα τηλεπαράθυρα, είναι πως οι Ευρωπαίοι μας δίνουν μεν χρήματα, αλλά από αυτά δεν μένει ούτε ένα ευρώ για την χώρα και τον λαό της, ούτε πάνε στην ανάπτυξη και στους μισθούς και στις συντάξεις.

Όπως λένε, πάνε στην αποπληρωμή τόκων και των χρεολυσίων και, επομένως, μπορούμε να ζήσουμε με αυτά που βγάζουμε και δεν χρειαζόμαστε άλλα χρήματα.

Πέραν του ότι ούτε αυτό είναι αλήθεια, διότι κάποια από αυτά τα χρήματα, έστω είναι  λίγα, μένουν στη χώρα, η άποψη αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κατά νου να σταματήσει να εξυπηρετεί το χρέος της χώρας, οδηγώντας την ασφαλώς στη χρεοκοπία.

Διότι ακόμη και ένα μικρό παιδί γνωρίζει πως αν δεν εξυπηρετείς το χρέος σου, θα οδηγηθείς σε χρεοκοπία. Κατά την άποψη αυτών των κυρίων, λοιπόν, κακώς δεχόμαστε τα χρήματα. Και αρκεί να μην τα δεχθούμε για να τελειώσουν τα μνημόνια.

Αλλά μόνο αφελείς πιστεύουν πως τα πράγματα είναι τόσο απλοϊκά. Όχι μόνον επειδή ενδεχομένη χρεοκοπία δεν θα έφερνε απλώς χειρότερα μνημόνια, αλλά θα βύθιζε τη χώρα στην απόλυτη φτώχεια.

Τα πράγματα υπήρξαν από την αρχή συγκεκριμένα: Οι εταίροι μας ανέλαβαν να μας δανείζουν (με εξαιρετικά μικρό επιτόκιο, την ώρα που οι ίδιοι δανείζονταν με 6 και 7%), ώστε να εξυπηρετούμε το χρέος μας για να μην χρεοκοπήσουμε και εμείς θα φροντίσουμε τα δημοσιονομικά μας ώστε να μην χρειαζόμαστε κι’ άλλα δανεικά.

Όλα τα άλλα λέγονται για να κοροϊδεύεται ο λαός, που εξαντλημένος από την περιπέτεια των τελευταίων χρόνων, έφθασε να διερωτάται «τι άλλο μπορεί να συμβεί;» Η αλήθεια είναι ότι μπορεί να συμβούν πολλά. Τα είδαμε στην Κύπρο, τα είδαμε και στην Αργεντινή.

Επιπλέον, η παραμονή μας στην Ευρώπη και στο ευρώ, μας εξασφαλίζει δισεκατομμύρια (με ελάχιστη εθνική συμμετοχή κατόπιν της παρέμβασης Γιούνκερ) από τα ΕΣΠΑ και από διάφορα Ταμεία της ΕΕ.

Και βέβαια, μόνο κάποιοι – ευρισκο΄μενοι σε αναζήτηση κομματικής πελατείας – που περνούν τον κόσμο για αφελή, μπορούν να λένε πως ακόμη και αν τα «σπάσουμε» με τους εταίρους μας, αυτοί θα συνεχίσουν να μας στέλνουν τα χρήματα του ΕΣΠΑ ή θα μας χαρίσουν τα χρήματα του ΤΧΣ για να τα κάνουμε ό,τι θέλουμε.

Ας καταλάβουμε ότι μόνο για συντάξεις και μισθούς του Δημοσίου χρειαζόμαστε 5 δις ευρώ τον μήνα και ας κοιτάξουμε να βγούμε από την περιπέτεια όσο το δυνατόν συντομότερα και με μεγαλύτερη ασφάλεια.

Και ας καταλάβουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει βρει λεφτά από πουθενά. Και πως όλες οι «λύσεις» και το δήθεν πρόγραμμά τους οδηγούν σε χειρότερα δεινά!

Σοφία Βούλτεψη

Tα 10 ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου.

ΜΕΡΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ.

ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥΣ, ΑΠΛΑ..!!!!

Τα 10 ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου

 

Ο Καθηγητής Κ.Τοκμακίδης απο το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης,μας θέτει δέκα ερωτήματα που καλό είναι να μας προβληματίσουν,σχετικά με τις σκοπιμότητες της παγκόσμιας οικονομίας και των κέντρων που την ελέγχουν...Διαβάστε τα ερωτήματα και θα σας απαντηθούν αυτόματα πολλές απορίες, άσχετα αν αυτές δεν απαντώνται από τους "αρμόδιους"....

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;

Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;

Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 0.5 τρις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα,ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος ;

 

Καθηγητής Κ.Τοκμακίδης Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Απολογισμός δράσης 2013 του WWF

κατεβάστε τον σε pdf εδώ