Λόγος με προοπτική και θετικό πρόσημο!

Δημοσίευμα της Εφημερίδας «Το άρθρο», Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2015

Λόγος με προοπτική και θετικό πρόσημο!

Η επισήμανση της πραγματικότητας και των υπαρκτών κινδύνων ολικής έκπτωσης της πατρίδας δεν είναι κινδυνολογία, όμως δεν αρκεί για τη νίκη.

Ο αληθινός αγώνας έχει δύο άξονες, ιδεολογικό και πρακτικής πολιτικής. Η κατάληξη του δημόσιου λόγου της παράταξης πρέπει να έχει πάντα θετικό πρόσημο, να δίνει ρεαλιστική προοπτική και ελπίδα, και να μη μένει στους κινδύνους.
Οφείλουμε να αποκαλύψουμε, θέση τη θέση, πρόταση την πρόταση, τα αδιέξοδα στα οποία οδηγεί η ψευδολογία της αντιπολίτευσης και να κάνουμε ειλικρινή αυτοκριτική για τα λάθη μας, εξαγγέλλοντας τις διορθωτικές κινήσεις μας.

Αφού είμαστε δύναμη ευθύνης και αλήθειας, την αλήθεια πρέπει να την πούμε.
Και, για την πολιτική, σημασία έχουν και τα πρόσωπα. Ας βγούμε από την Ιουράσειο Περίοδο της πολιτικής πρακτικής. Χόρτασε ο κόσμος Καλοχαιρέτες, από αυτούς που χώνονται απρόσκλητοι σε γάμους, βαφτίσια, κηδείες και μνημόσυνα αγνώστων πολιτών, χωρίς σεβασμό στη χαρά ή στη λύπη τους. Ας αναζητήσουμε, στον ελάχιστο χρόνο που μένει, όσο περισσότερα πρόσωπα μπορούμε, που να ανήκουν στον αληθινό κόσμο της εργασίας, στην αληθινή κοινωνία. Ας αποστρατεύσουμε ιντριγκαδόρους των καφενείων, ρουσφετολόγους και ανθρώπους χωρίς περγαμηνές στον επαγγελματικό και πνευματικό στίβο.

Ας βρούμε καλούς αγρότες, επαγγελματίες, επιστήμονες, όχι αναγκαστικά με κριτήριο την ηλικία. Διότι μπορεί να είσαι μικρός και πιο παλαιοκομματικός από τον θρυλικό Γκρούεζα, και μεγάλος αλλά ελεύθερο πνεύμα, με αξίες.
Οι καλοί Ελληνες υποεκπροσωπούνται στον δημόσιο βίο. Οι άνθρωποι με επιτεύγματα, με νίκες με την αξία τους, στον στίβο της αληθινής ζωής, μπαίνουν στα ψιλά, και τα «νούμερα», οι γόνοι, οι βυσματίες στα πρωτοσέλιδα.

Οι μεγάλη φιλελεύθερη πατριωτική παράταξη πρέπει να ανατρέξει στις αξίες που ευαγγελίζεται, στα σύμβολά της, ως πρόσωπα και ιδέες. Η κληρονομιά της Δεξιάς, που συμπεριλαμβάνει το αληθινό Κέντρο της Ιστορίας, δεν είναι η απλή διαχείριση. Είναι η μεταρρυθμιστική τόλμη, η μετριοπάθεια και το ενωτικό πνεύμα στην κοινωνία, με τη διασφάλιση της κοινωνικής κινητικότητας μέσα από το κοινωνικό κράτος, τη δημόσια υγεία και παιδεία, και η αυστηρότητα στα ζητήματα της εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας της πατρίδας και της υπεράσπισης των συμφερόντων των εκτός ελλαδικού κράτους Ελλήνων, από τη Βόρεια Ηπειρο ως την Καρπασία της κατεχόμενης Κύπρου.

Ολες τις μεγάλες αλλαγές στην πατρίδα τις έκαναν πολιτικές δυνάμεις με πίστη στις εθνικές και κοινωνικές αξίες.
Οι δυνάμεις της αδράνειας, της «επένδυσης» στην καταστροφή και την κοινωνική σύγκρουση πάντα ανήκαν στους κόλπους της Αριστεράς, που της έχουμε επιτρέψει ανιστόρητα και ενοχικά να κυριαρχεί στον δημόσιο λόγο, στην πολύπαθη Παιδεία, και να μας κουνά το δάχτυλο, μισθοδοτούμενη από τον λαό του οποίου πολεμά την εθνική συνείδηση και την κοινωνική συνοχή.
Αυτό το πρόταγμα όμως θέλει πρόσωπα, θέλει ιδεολογικούς μαχητές μέσα από τα σπλάχνα της κοινωνίας, λαϊκούς αλλά όχι λαϊκιστές, με ταυτόχρονη δυνατότητα πρακτικής ανάλυσης της πραγματικότητας και δυνατότητα επεξεργασίας πρακτικών λύσεων.

Κανείς, μα κανείς όμως, δεν μπορεί να παραγνωρίσει δύο παράγοντες: πρώτον, ουδείς μπορεί να κερδίσει την ιδεολογική πολιτική μάχη, αν δεν πείσει ότι θα κερδίσει τη μάχη της οικονομίας, με πρακτικό αντίκρισμα στην καθημερινή ζωή των πολιτών και κυρίως στη μείωση του κοινωνικού καρκίνου της ανεργίας. Πρέπει, λοιπόν, η επεξεργασμένη πρόταση της Ν.Δ. στην επικείμενη διαπραγμάτευση με τους δανειστές να αντιπροτείνει μέτρα και αλλαγές που θα πείθουν για τον μη εκτροχιασμό της οικονομίας σε ελλείμματα, αλλά θα έχουν αναπτυξιακό χαρακτήρα. Σίγουρα δεν είμαι ειδικός, αλλά πιστεύω ότι αυτές οι αλλαγές είναι εφικτές, αν, χτυπώντας την εκβιαστική γραφειοκρατία, απελευθερώσουμε το δαιμόνιο του Ελληνα. Δεν γίνεται οι ίδιοι άνθρωποι να συνθλίβονται στην Ελλάδα και να διαπρέπουν έξω, όχι γιατί τους έδωσε κάποιος χρήματα, αλλά διότι οι ιδέες τους βρήκαν φιλόξενο και γόνιμο έδαφος.

Στην Ελλάδα, η παράνοια του κράτους και οι αλλεπάλληλοι εκβιαστικοί μηχανισμοί της γραφειοκρατίας, που καθιστούν Γολγοθά κάθε προσπάθεια ακόμη και της μικρής επιχειρηματικότητας, είναι παράγοντες ανάσχεσης της ανάπτυξης πιο αρνητικοί και από τη μειωμένη τραπεζική χρηματοδότηση.
Ο δεύτερος παράγοντας, που δεν μπορεί να παραγνωριστεί, είναι η πληγωμένη φιλοτιμία του λαού μας, που αισθάνεται ότι ακόμη και λεπτομέρειες της εσωτερικής πολιτικής μας είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τους δανειστές. Αυτό θα διευρυνθεί με τυχόν επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ, που θα οδηγήσει τη χώρα σε μεγαλύτερη εξάρτηση και ταπείνωση, μετά την -σε μια νύχτα- κατάρρευση των τυχοδιωκτικών φαντασιώσεών του.

Εμείς λοιπόν πρέπει να προτείνουμε έναν πειστικό οδικό χάρτη, μέσα από την πρότασή μας για τη διαπραγμάτευση, του πώς και πότε θα ανακτήσουμε το αυτεξούσιό μας και στις λεπτομέρειες, και θα αναταχθεί η πληγωμένη περηφάνια των Ελλήνων.

Φαήλος Κρανιδιώτης

*Δικηγόρος

Το τέλος ενός ακόμη παραμυθιού

Δημοσίευμα της εφημερίδας «Το άρθρο», Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2015

«Το τέλος ενός ακόμη παραμυθιού»

Ένα από τα παραμύθια που διηγείται ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πως θα φορολογήσει τους πλούσιους, τον μεγάλο πλούτο, τις μεγάλες περιουσίες.

Φυσικά, αποφεύγουν να πουν ποιους θεωρούν πλούσιους, πόσοι είναι αυτοί ώστε να επαρκούν για να βγουν τα σπασμένα και πώς προσδιορίζεται η μεγάλη ακίνητη περιουσία.

Απλώς χαϊδεύουν αυτιά.

Γιατί όλοι γνωρίζουν πως αν επιβάλεις βαριά φορολογία, ουδείς θα φέρει τα χρήματά του στη χώρα, ουδείς θα επενδύσει, δεν θα δημιουργηθούν θέσεις εργασίας.

Αυτό είχαν κάνει οι Γάλλοι σοσιαλιστές το 2012, όταν η νέα (τότε) γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε τον «σούπερ-φόρο» για τους εκατομμυριούχους, της τάξης του 75%, για το τμήμα των ατομικών εσόδων που θα ξεπερνούσε το ένα εκατομμύριο ευρώ.

Ένας από τους συμβούλους του προέδρου Ολάντ είχε τότε προειδοποιήσει για φυγή κεφαλαίων και μαζική έξοδο επιχειρηματιών, μιλώντας για τεράστιο σφάλμα που θα μετέτρεπε τη χώρα σε μια «Κούβα χωρίς την ηλιοφάνεια».

Στα τέλη του Δεκεμβρίου, ο συγκεκριμένος φόρος έπαψε να επιβάλλεται.

Δυο χρόνια μετά, διαπιστώθηκε πως δεν υπήρξε μεν μαζική μετανάστευση κεφαλαίων και επιχειρήσεων – η πιο τρανταχτή περίπτωση ήταν αυτή του Ζεράρ Ντεπαρντιέ -  πλην όμως ο απολογισμός είναι αρνητικός.

Αυτά τα δύο χρόνια, ουδείς έφερε τα χρήματά του στη Γαλλία και η ζημιά για τη χώρα υπήρξε σημαντική – σε αντίθεση με τα κέρδη που υπήρξαν αμελητέα.

«Η μεταρρύθμιση σαφώς έπληξε τη φήμη και την ανταγωνιστικότητα της Γαλλίας», σχολίασε ο Γεργκ Στέγκεμαν, επικεφαλής της Kennedy Executive, μιας εταιρείας οικονομικών και επιχειρηματικών μελετών, που εδρεύει στη Γαλλία και στη Γερμανία. «Έγινε σαφώς πιο δύσκολο για τη Γαλλία να προσελκύσει κορυφαία στελέχη επιχειρήσεων απ' ό,τι ήταν προηγουμένως», πρόσθεσε.

Ο Ολάντ είχε αρχικά εισηγηθεί έναν φορολογικό συντελεστή 75% για τα εισοδήματα πάνω από το 1 εκ. ευρώ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του το 2012, όταν ετοιμαζόταν να αναμετρηθεί με τον συντηρητικό τότε πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί.

Η υπόσχεσή του είχε χαροποιήσει μια μερίδα των ψηφοφόρων της αριστεράς και συνέβαλε στη νίκη του στις προεδρικές εκλογές.

Μετά τη νίκη και την επιβολή του φόρου, διαπιστώθηκε πως το μέτρο κάθε άλλο παρά έλυσε τα δημοσιονομικά προβλήματα της Γαλλίας, η οποία έχασε κι’ από πάνω σε ανταγωνιστικότητα και επενδύσεις.

Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι ο προεδρικός σύμβουλος που έκανε το σχόλιο περί «Κούβας» δεν ήταν άλλος από τον Εμανουέλ Μακρόν—τον πρώην τραπεζικό ο οποίος είναι σήμερα ο υπουργός Οικονομίας της Γαλλίας.

Το υπουργείο Οικονομικών υπολογίζει πως τα έσοδα από τον συγκεκριμένο φόρο ανήλθαν σε 260 εκ. ευρώ την πρώτη χρονιά εφαρμογής του και σε 160 εκ. τη δεύτερη.

Ποσό αμελητέο σε σχέση με το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας που ανερχόταν σε 84,7 δις ευρώ στα τέλη Οκτωβρίου, ενώ την ίδια ώρα ο φόρος προκάλεσε μεγάλη βλάβη.

Η πρώτη εκδοχή του φόρου είχε κριθεί τιμωρητική και είχε αναιρεθεί από το Συνταγματικό Συμβούλιο. Στην τελική του μορφή, τον επίμαχο φόρο κλήθηκαν να αποδίδουν οι εταιρείες και όχι τα πρόσωπα.

Αμέσως, μια σειρά από εταιρίες μετέφεραν την έδρα τους στο εξωτερικό—στο Λουξεμβούργο, στο Ηνωμένο Βασίλειο – ενώ σημειώθηκε και μείωση των μισθών των εργαζομένων.

Ο Ολάντ και η κυβέρνησή του έκτοτε προώθησαν μέτρα για να απαλλάξουν τις επιχειρήσεις από φόρους και τέλη ύψους 40 δις ευρώ, καθώς με την ανεργία να παραμένει επίμονα πάνω από το 10% επιδιώκουν να προσελκύσουν επενδύσεις.

Δεν ήταν τυχαίο ότι ο πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς, μαζί με τον Μακρόν, επέλεξαν να επιβεβαιώσουν κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής τους στο Λονδίνο τον Οκτώβριο ότι ο φόρος για τα πολύ υψηλά εισοδήματα θα καταργηθεί.

Ο Βρετανός ομόλογός του, ο Ντέιβιντ Κάμερον, έκανε πάρτι και υποσχόταν να «στρώσει το κόκκινο χαλί» για να υποδεχθεί τους Γάλλους που θα αυτοεξορίζονταν.

Αυτά μήπως και σταματήσουμε να ακούμε συνεχώς ανοησίες που απλώς απευθύνονται στο θυμικό των μη εχόντων…

Νομίζουν ότι απευθύνονται σε αφελείς. Ένα από τα «επιχειρήματα» που ακούγονται τον τελευταίο καιρό από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τα οποία παρελαύνουν από τα τηλεπαράθυρα, είναι πως οι Ευρωπαίοι μας δίνουν μεν χρήματα, αλλά από αυτά δεν μένει ούτε ένα ευρώ για την χώρα και τον λαό της, ούτε πάνε στην ανάπτυξη και στους μισθούς και στις συντάξεις.

Όπως λένε, πάνε στην αποπληρωμή τόκων και των χρεολυσίων και, επομένως, μπορούμε να ζήσουμε με αυτά που βγάζουμε και δεν χρειαζόμαστε άλλα χρήματα.

Πέραν του ότι ούτε αυτό είναι αλήθεια, διότι κάποια από αυτά τα χρήματα, έστω είναι  λίγα, μένουν στη χώρα, η άποψη αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κατά νου να σταματήσει να εξυπηρετεί το χρέος της χώρας, οδηγώντας την ασφαλώς στη χρεοκοπία.

Διότι ακόμη και ένα μικρό παιδί γνωρίζει πως αν δεν εξυπηρετείς το χρέος σου, θα οδηγηθείς σε χρεοκοπία. Κατά την άποψη αυτών των κυρίων, λοιπόν, κακώς δεχόμαστε τα χρήματα. Και αρκεί να μην τα δεχθούμε για να τελειώσουν τα μνημόνια.

Αλλά μόνο αφελείς πιστεύουν πως τα πράγματα είναι τόσο απλοϊκά. Όχι μόνον επειδή ενδεχομένη χρεοκοπία δεν θα έφερνε απλώς χειρότερα μνημόνια, αλλά θα βύθιζε τη χώρα στην απόλυτη φτώχεια.

Τα πράγματα υπήρξαν από την αρχή συγκεκριμένα: Οι εταίροι μας ανέλαβαν να μας δανείζουν (με εξαιρετικά μικρό επιτόκιο, την ώρα που οι ίδιοι δανείζονταν με 6 και 7%), ώστε να εξυπηρετούμε το χρέος μας για να μην χρεοκοπήσουμε και εμείς θα φροντίσουμε τα δημοσιονομικά μας ώστε να μην χρειαζόμαστε κι’ άλλα δανεικά.

Όλα τα άλλα λέγονται για να κοροϊδεύεται ο λαός, που εξαντλημένος από την περιπέτεια των τελευταίων χρόνων, έφθασε να διερωτάται «τι άλλο μπορεί να συμβεί;» Η αλήθεια είναι ότι μπορεί να συμβούν πολλά. Τα είδαμε στην Κύπρο, τα είδαμε και στην Αργεντινή.

Επιπλέον, η παραμονή μας στην Ευρώπη και στο ευρώ, μας εξασφαλίζει δισεκατομμύρια (με ελάχιστη εθνική συμμετοχή κατόπιν της παρέμβασης Γιούνκερ) από τα ΕΣΠΑ και από διάφορα Ταμεία της ΕΕ.

Και βέβαια, μόνο κάποιοι – ευρισκο΄μενοι σε αναζήτηση κομματικής πελατείας – που περνούν τον κόσμο για αφελή, μπορούν να λένε πως ακόμη και αν τα «σπάσουμε» με τους εταίρους μας, αυτοί θα συνεχίσουν να μας στέλνουν τα χρήματα του ΕΣΠΑ ή θα μας χαρίσουν τα χρήματα του ΤΧΣ για να τα κάνουμε ό,τι θέλουμε.

Ας καταλάβουμε ότι μόνο για συντάξεις και μισθούς του Δημοσίου χρειαζόμαστε 5 δις ευρώ τον μήνα και ας κοιτάξουμε να βγούμε από την περιπέτεια όσο το δυνατόν συντομότερα και με μεγαλύτερη ασφάλεια.

Και ας καταλάβουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει βρει λεφτά από πουθενά. Και πως όλες οι «λύσεις» και το δήθεν πρόγραμμά τους οδηγούν σε χειρότερα δεινά!

Σοφία Βούλτεψη

Tα 10 ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου.

ΜΕΡΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΠΛΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ.

ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥΣ, ΑΠΛΑ..!!!!

Τα 10 ερωτήματα ενός καθηγητή του Αριστοτελείου

 

Ο Καθηγητής Κ.Τοκμακίδης απο το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης,μας θέτει δέκα ερωτήματα που καλό είναι να μας προβληματίσουν,σχετικά με τις σκοπιμότητες της παγκόσμιας οικονομίας και των κέντρων που την ελέγχουν...Διαβάστε τα ερωτήματα και θα σας απαντηθούν αυτόματα πολλές απορίες, άσχετα αν αυτές δεν απαντώνται από τους "αρμόδιους"....

Ερωτήσεις που δεν απαντώνται:

Ερώτηση 1. Πως γίνεται και ενώ το Λουξεμβούργο, η Αγγλία, η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γαλλία, η Δανία και η Αυστρία έχουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ποσοστό χρέους από εμάς, αυτοί να ΜΗΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ σώσιμο, αλλά αντίθετα έρχονται να σώσουν εμάς;

Ερώτηση 2. Πως γίνεται το Αφγανιστάν με περίπου μισόν αιώνα συνεχείς πολέμους να έχει μόνο 23% του ΑΕΠ του χρέος, την στιγμή που ξέρουμε ότι ένας πόλεμος μερικών ημερών μπορεί να " ξετινάξει" μία χώρα;

Ερώτηση 3. Πως γίνεται να χρωστάνε 29% το Κουβέιτ, 54% το Μπαχρέιν και τα Αραβικά εμιράτα 56% την στιγμή που είναι παγκόσμιοι προμηθευτές πετρελαίου;

Ερώτηση 4. Πως γίνεται στην Ελβετία με 271% χρέος, μία απλή καθαρίστρια σε νοσοκομείο να πληρώνεται με 2000 ευρώ μισθό όσα έπαιρνε την ίδια στιγμή (στα βρώμικα καρβουνο-εργοστάσια της ΔΕΗ) ένας «υψηλόμισθος» τεχνικός, ανώτερης στάθμης εκπαίδευσης, ενταγμένος στα υπερ-βαρέα/ανθυγιεινά με 25 χρόνια προϋπηρεσία;

Ερώτηση 5. Πως γίνεται η Νορβηγία με 143% χρέος να μην έχει πρόβλημα και να μην χρειάζεται σώσιμο ή περικοπές;

Ερώτηση 6. Γιατί οι παγκόσμιοι δανειστές δεν ανησυχούν μήπως χάσουν τα 13, 5 τρις που χρωστάνε οι ΗΠΑ, τα 2 τρις που χρωστάει το Λουξεμβούργο, τα 9 τρις που χρωστάει η Αγγλία (κλπ, κλπ) αλλά ανησυχούν για τα 0.5 τρις που χρωστάμε εμείς;

Ερώτηση 7. Πως γίνεται και ολόκληρος ο πληθυσμός της γης χρωστάει το 98% των χρημάτων του;

Ερώτηση 8. Ποιοι έχουν τόσα πολλά ώστε να «αντέχουν» να δανείσουν τόσο πολύ χρήμα;

Ερώτηση 9. Πού τα βρήκαν τόσα χρήματα;

Ερώτηση 10. Γιατί τα χρήματά τους δεν συμμετέχουν στο ΑΕΠ της χώρας τους;

Τελικά μήπως τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά μία τεράστια φούσκα,ενώ το χρήμα είναι ψεύτικο, τυπωμένο στα άδυτα των πολυεθνικών τραπεζών μόνο και μόνο για να επιτευχθεί ένας παγκόσμιος έλεγχος ;

 

Καθηγητής Κ.Τοκμακίδης Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Απολογισμός δράσης 2013 του WWF

κατεβάστε τον σε pdf εδώ

Χριστουγεννιάτικα δένδρα με κουτιά από γάλα.

Κλίκ για μεγέθυνση

ΚΑΠΟΤΕ ΥΠΗΡΧΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ

Για να μήν ξεχνάμε...

"Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε ...τηλέφωνο;(!)" (Νικόλαος Πλαστήρας, πρωθυπουργός της Ελλάδας με άνεργο αδερφό....)

Η φτώχεια του πρώην πρωθυπουργού Ν. Πλαστήρα, δεν αποτελεί παράδειγμα για τους σημερινούς  της πολιτικής!
Η Ελλάδα πεινάει κι εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο", είχε πει, ενώ ο αδελφός του ήταν άνεργος.
Μεταφέρουμε μερικά από τα πολλά αξιόλογα συμβάντα της ζωής του, τα οποία χαρακτηρίζουν τον άνδρα και τον καθιστούν πρότυπο,παράδειγμα προς μίμηση για
παλιότερους αλλά και σημερινούς, δεδομένου ότι,τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι,  έμπαιναν πλούσιοι στην πολιτική και έβγαιναν πάμφτωχοι.

Ο αείμνηστος Ανδρέας Ιωσήφ - πιστός φίλος του - αναφέρει:
Ο στρατηγός είχε απαγορεύσει στους δικούς του να χρησιμοποιούν το όνομα  "Πλαστήρας" όπου κι αν πήγαιναν. Ο αδελφός του ήταν άνεργος.

Το εργοστάσιο ζυθοποιίας «ΦΙΞ» ζητούσε οδηγό κι εκείνος έκανε αίτηση. Ο αρμόδιος υπάλληλος τον ρώτησε πώς λέγεται: Κι επειδή αυτός δίσταζε να πει το όνομά του,ενθυμούμενος την εντολή του στρατηγού, τον ξαναρώτησε και δυο και τρεις φορές, ώσπου αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι τον λένε Πλαστήρα. Παραξενεμένος ο υπεύθυνος ζητάει να μάθει αν συγγενεύει με το στρατηγό και πρωθυπουργό.

Μετά από πολύ δισταγμό του αποκαλύπτει ότι είναι αδελφός του. Αφού η αίτηση, ικανοποιήθηκε, παρακάλεσε να μη το μάθει ο αδελφός του. Ο στρατηγός το έμαθε κι αφού τον κάλεσε αμέσως στο σπίτι του τον επέπληξε και του απαγόρευσε αναλάβει αυτή την εργασία λέγοντάς του: «Αν έχεις ανάγκη, κάτσε εδώ να μοιραζόμαστε το φαγητό μου». Και δεν πήγε.
Ο Πλαστήρας ήταν άρρωστος-έπασχε από φυματίωση - κι έμενεσ' ένα μικρό σπιτάκι στο Μετς, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Του πρότειναν να του βάλουν ένα
τηλέφωνο δίπλα στο κρεβάτι αλλ' αυτός αρνήθηκε λέγοντας:
«Μα τι λέτε; Η Ελλάδα πένεται κ εμένα θα μου βάλετε τηλέφωνο;».  Πολλές φορές με τρόπο έστελνε και αγόραζαν ψωμί, ελιές και λίγη φέτα.

Τότε οι γύρω του, του υπενθύμιζαν ότι είχε ανάγκη καλύτερου φαγητού λόγω τηςαρρώστιας κι εκείνος με απλότητα τους απαντούσε: «Τι κάνω. σκάβω
για να καλοτρώγω; Ο Βάσος Τσιμπιδάρος,δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ακρόπολη», περιγράφει το  περιστατικό:

Κάποτε, ο στενός του φίλος Γιάννης Μοάτσος, είχε πάρει την πρωτοβουλία να του εξασφαλίσει μόνιμη στέγη, για να μην περιφέρεται εδώ και εκεί σε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Πήγε λοιπόν σε μια Τράπεζα και μίλησε με τον διοικητή. «Τι;», απόρησε εκείνος. «Δεν έχει σπίτι ο κύριος πρωθυπουργός Πλαστήρας; Βεβαίως και θα του δώσουμε ό,τι δάνειο θέλει και μάλιστα με τους καλύτερους όρους!»

Ο Μοάτσος έτρεξε περιχαρής στον Πλαστήρα, του το ανήγγειλε και εισέπραξε την αντίδραση: «Άντε ρε Γιάννη, με τι μούτρα ρε θα βγω στο δρόμο, αν μαθευτεί πως εγώ πήρα δάνειο για σπίτι;». Έσχισε το έντυπο στα τέσσερα και το πέταξε.
Ο Δημήτρης Λαμπράκης «δώρισε» κάποια στιγμή στον Πλαστήρα ένα ωραίο χρυσό στυλό κι αφού ο στρατηγός κάλεσε τον φίλο του
Ανδρέα του λέει:- Εγώ δεν βάζω χρυσές υπογραφές. Μου φτάνει το στυλουδάκι   μου. Να το στείλεις πίσω.
- Μα θα προσβληθεί.
- Δεν πειράζει. Ας μου κόψει το νερό από το κτήμα. Δεν θέλω δώρα Ανδρέα. Γιατί   τα δώρα φέρνουν και αντίδωρα!

Το 1952, πρωθυπουργός ακόμη ο Πλαστήρας, ήταν κατάκοιτος από την αρρώστια που τον βασάνιζε,όταν μία μέρα δέχθηκε την επίσκεψη της Βασίλισσας Φρειδερίκης. Μπαίνοντας εκείνη στο λιτό ενοικιαζόμενο διαμέρισμά του, εξεπλάγη όταν είδε τον πρωθυπουργό να χρησιμοποιεί ράντζο για τον ύπνο του, και τον ρώτησε με οικειότητα: «Νίκο, γιατί το κάνεις αυτό;» και η απάντηση
ήρθε αφοπλιστική. «Συνήθισα,Μεγαλειοτάτη, το ράντζο από το στρατό και δεν μπορώ να το αποχωριστώ.».
Ο στρατηγός Νικόλαος Σαμψών, φίλος του Πλαστήρα, σε επιστολή του περιγράφει, το παρακάτω:
Όταν πέθανε ο Πλαστήρας, δεν άφησε πίσω του σπίτι, ακίνητα ή καταθέσεις σε τράπεζες. Η κληρονομιά που άφησε στην ορφανή προσφυγοπούλα ψυχοκόρη του, ήταν 216 δρχ., ένα δεκαδόλλαρο και μια λακωνική προφορική διαθήκη: «Όλα για την Ελλάδα!». Βρέθηκε επίσης στα ατομικά του είδη ένα  χρεωστικό του Στρατού (ΣΥΠ 108) για ένα κρεβάτι που είχε χάσει κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων στη Μικρά Ασία και 8 δρχ. με σημείωση να δοθούν στο Δημόσιο για την αξία του κρεβατιού, ώστε να μην χρωστά στη Πατρίδα».

Όταν πέθανε ο Πλαστήρας στις 26/7/1953 τον έντυσαν το νεκρικό κοστούμι, που το αγόρασε ο φίλος του Διονύσιος Καρρέρ - γιατί ο ίδιος τον μισθό του τον πρόσφερε διακριτικά σε άπορους και ορφανά παιδιά - ο δε γιατρός, που ήταν παρών και υπέγραψε το σχετικό πιστοποιητικό θανάτου, μέτρησε στο ταλαιπωρημένο κορμί του: 27 σπαθιές και 9 σημάδια από βλήματα.

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΛΙΓΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ