Η κραυγαλέα σιωπή για την Κύπρο

Δημοσίευμα της εφημερίδας Κυριακάτικη Δημοκρατία 13/07/2014

Του Παναγιώτη Λιάκου

Η κραυγαλέα σιωπή για την Κύπρο

«Ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων κ. Ευάγγελος Μεϊμαράκης θα μεταβεί στην Κύπρο, αύριο, Τετάρτη 9 Ιουλίου 2014, ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση του ομολόγου του κ. Γιαννάκη Ομήρου, προκειμένου να μετάσχει στις εκδηλώσεις για την επέτειο 40 χρόνων από τη τουρκική εισβολή.
Η Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας διοργανώνει εκδήλωση-συναυλία με τίτλο 'Μικρός λαός και πολεμά… 40 χρόνια μετά. Προσμένουμε, αγωνιζόμαστε, διεκδικούμε'. Ο κ. Μεϊμαράκης, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων, θα απευθύνει ομιλία, ενώ στη συνέχεια θα παρακολουθήσει συναυλία με τη Λαϊκή Ορχήστρα 'Μίκης Θεοδωράκης' η οποία θα παρουσιάσει ένα πρόγραμμα μελοποιημένων από το Μίκη Θεοδωράκη ποιημάτων του Γιάννη Ρίτσου, καθώς και έκθεση φωτογραφίας με θέμα την τουρκική εισβολή».
Από την ανακοίνωση του γραφείου Τύπου της Βουλής των Ελλήνων. Αθήνα, 8 Ιουλίου 2014.

Χένρι Κίσσινγκερ. Ζων αυτουργός του εγκλήματος του Αττίλα.

Εκείνοι που θα έπρεπε να τον κάτσουν στο σκαμνί,

του σφίγγουν τα χέρια στις συνεδριάσεις της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ.

Σαράντισε το έγκλημα. 1974 χτύπησε τη Μεγαλόνησο η λέπρα κι η λεπίδα του τουρκισμού. 2014 γράφει το ημερολόγιο. Κι εμείς τι κάνουμε; Μνημόσυνα. Συναυλίες, κλάψες, οιμωγές, γκρίνιες. Χειραψίες, φιλοφρονήσεις (ακόμα και με τους Ντίλιγκερ του ψευδοκράτους), ρομαντικές βραδιές υπό το σεληνόφως και τη συνοδεία μουσικής. Υποσχέσεις, λόγια μεγάλα και ακόμα μεγαλύτερη ανοχή-συνενοχή στον Αττίλα και στους απογόνους του...
κάθε Ντενκτάς. Κι έρχονται πρωθυπουργοί που καμαρώνουν ότι η Ελλάδα είναι η «ανάδοχος» της τουρκικής υποψηφιότητας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και μιλάνε με στόμφο και αυτοθαυμασμό για τα «επιτεύγματα» της πολιτικής τους. Ποια επιτεύγματα; Μια χώρα χρεοκοπημένη. Συκοφαντημένη. Υπό κατοχήν. Με εδάφη, περιφέρειες ολόκληρες, που αμφισβητούνται από την τουρκική μαφία, που εκλέγεται κανονικά. Με έναν λαό ριγμένο στην απελπισία. Με νέους που φεύγουν γιατί ο αμύθητος πλούτος της πατρίδας δεν φτάνει για το μεροκάματό τους. Με γέρους παρατημένους στη μοναξιά και την αρρώστια τους. Με τα κέντρα των μεγάλων πόλεων και τα χωριά να ρημάζουν, παραδοθέντα στην ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση και τους τοπικούς άρχοντες, τους υπουργούς, τους ψευτοδιανοούμενους και τους «προοδευτικούς» να αλαλάζουν από χαρά επειδή θα πυργώσουν μιναρέδες εκεί που βρίσκονταν των Ελλήνων τα ιερά. Και πάνω απ' όλα, πριν απ' όλα, με τη μισή Κύπρο να ματώνει κάτω από τη λερή αρβύλα του προαιώνιου εχθρού και τους αυτουργούς της προδοσίας – ζώντες και νεκρούς ατιμώρητους.

Φάκελλος Κύπρου

Στην αρχαία Ελλάδα, για την οποία τόσο κορδωνόμαστε λεκτικά και τόσο αγνοούμε και περιφρονούμε ουσιαστικά, ήταν κοινή πεποίθηση ότι δεν μπορούσε να προκόψει Πολιτεία αν δεν ξεπλενόταν ένα άγος. Κάθε έγκλημα που έμενε δίχως κολασμό αποτελούσε μίασμα. Άγκυρα κανονική, η οποία βύθιζε την κοινωνία σύσσωμη στον λοιμό, τον λιμό και τον πόλεμο – συνήθως εμφύλιο. Κι εδώ; Τι κάνουμε εδώ; Εμείς; Ποιοι είμαστε εμείς; Έχουμε τσίπα επάνω μας; Κοιταζόμαστε ποτέ στον καθρέφτη; Τι απαντάμε ως άνθρωποι, ως Έλληνες, σ' όλους εκείνους που ισχυρίζονται την ύπαρξη «φακέλλου της Κύπρου» και δεν μεριμνούν για το άνοιγμά του; Για το μεγαλύτερο κρίμα των καιρών μας, λένε πως υπάρχουν στοιχεία που δαχτυλοδείχνουν τους φονιάδες κι εμείς σιγούμε! Δεν μας νοιάζει που δεν τον ανοίγουν τον «φάκελλο». Ούτε αφήνουμε την σκέψη που μας περνά από το μυαλό να κατακάτσει, να γίνει συνείδηση κι έπειτα πολιτική απόφαση. Ποια είναι αυτή η σκέψη; Ότι εκείνοι που ξέρουν για ένα φονικό και δεν βοηθούν στην εξιχνίασή του, συμμετείχαν στον σχεδιασμό και την εκτέλεσή του ή απλά ωφελήθηκαν από το μακελειό. Κι οι πολλοί που δεν ασχοληθήκαμε με το μείζον, συνένοχοι είμαστε. Οι πολίτες έχουν υποχρέωση να στοχάζονται για το κοινό καλό και να πράττουν τα δέοντα.
Στην Ελλάδα, ενώ χαλάει ο κόσμος για ψύλλου πήδημα, για τα μέγιστα βγήκε ο σκασμός. Ο σκασμός είναι ο βασιλεύς των ισχυρών. Είτε τρώνε του σκασμού είτε βγάζουν τον σκασμό για να μην ψελλίσουν καμιά αλήθεια που τους καίει.
Όχι άλλα μνημόσυνα από ανθρώπους που ξέρουν και δεν μιλούν. Όχι άλλες κλάψες και κόλυβα από κλεπταποδόχους πολιτικής ισχύος. Όχι άλλες υποσχέσεις, φληναφήματα, γενικολογίες και συζητήσεις περί του φύλου των αγγέλων. Μόνο αλήθειες θέλει το Κυπριακό. Φως να κάψει το απόστημα. Απόφαση να διωχτεί κλοτσηδόν ο Αττίλας και πράξεις.
Ο θρήνος ανήκει στους συγγενείς των θυμάτων και των ξεριζωμένων. Η θλίψη στους Κυπρίους αδελφούς μας. Εμείς μόνο δράση έχουμε μπροστά μας. Όλα τα υπόλοιπα είναι σκέτη ντροπή.

O ΓΑΠ! Και πάλι νά τος! Ξεπετιέται ως η Αναδυόμενη Αφροδίτη. Και τον πληρώνουμε για Βουλευτη

Δημοσίευμα εφημερίδας Κυριακάτικη Δημοκρατία 13/07/2014

Άρχισε το καλοκαίρι του Γ. Παπανδρέου!

Πολλοί ανησύχησαν, άλλοι απόρησαν, ωστόσο ο Γιώργος Παπανδρέου φρόντισε να... καθησυχάσει τους πάντες, αφού -αν και φέτος άργησε- ξεκίνησε εδώ και λίγες μέρες το επίσημο καλοκαιρινό τουρ στα ελληνικά νησιά! Το γεγονός, πάντως, ότι βρισκόμαστε στις αρχές Ιουλίου και ο πρώην πρωθυπουργός δεν είχε βάλει ήδη πλώρη για κάποιον προορισμό έχει εξήγηση. Λόγω υποχρεώσεων -ελέω προεδρίας Σοσιαλιστικής Διεθνούς- βρισκόταν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και συγκεκριμένα στο Μεξικό, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει νωρίτερα να πάρει το (αγαπημένο) του κανό και να «χαθεί» στο απέραντο γαλάζιο.

Όταν, βέβαια, τελικά επέστρεψε, έκλεισε εισιτήριο στο πρώτο διαθέσιμο αεροπλάνο με προορισμό τη Νάξο. Μαζί με τη σύζυγό του Αντα ο κ. Παπανδρέου έφτασε περιχαρής στο νησί σχεδόν incognito, για λίγες ημέρες, αφού για να μην... καταπονείται σύντομα θα προσαράξει σε νέο προορισμό. Εκεί, μάλιστα, θα συνδυάσει το τερπνόν μετά του ωφελίμου, μια και από τις 14 έως τις 18 του μήνα οι Σπέτσες θα κατακλυστούν από ομοϊδεάτες του «σοσιαλιστές» για το περίφημο 15ο Συμπόσιο της Σύμης. Ερωτηματικό, όμως, παραμένει ποιο θα είναι το επόμενο «λιμάνι» του, καθώς για τουλάχιστον ενάμιση μήνα (δηλαδή έως τις αρχές Σεπτεμβρίου) θα πρέπει να «ξεκουραστεί» από τα συνεχή ταξίδια του σε ολόκληρη την υφήλιο. Εξάλλου, εδώ και αρκετά χρόνια διατηρεί για τα μάτια του κόσμου τη βουλευτική του ιδιότητα, αφού η Ελλάδα για τον ίδιο δεν είναι προφανώς τίποτε άλλο από έναν καταπληκτικό καλοκαιρινό προορισμό, τον οποίο κάθε χρόνο φροντίζει να τιμά υπέρ το δέον, για ορισμένους ίσως και προκλητικά.

Πέρυσι ο πρώην πρωθυπουργός είχε ξεκινήσει τις διακοπές στα μέσα Ιουλίου, με πρώτο σταθμό τη Σέριφο, όπου φιλοξενήθηκε στο πολυτελέστατο σπίτι του αρχιτέκτονα Γιώργου Ζαφειρίου και του σκηνογράφου Μανώλη Παντελιδάκη. Ο Γ. Παπανδρέου και η Αντα έφτασαν αρχικά στη Σέριφο από τον Πειραιά με ταχύπλοο της γραμμής το Σάββατο 15 Ιουνίου. Την επομένη, μάλιστα, ο πρώην πρωθυπουργός μαζί με τους οικοδεσπότες του γιόρτασε τα 61α γενέθλιά του. Ύστερα από μία εβδομάδα παραμονής επέστρεψε για λίγο στην Αθήνα, ωστόσο επανήλθε στη Σέριφο για να ακολουθήσει μια στάση στο Παρίσι, όπου έμεινε για λίγες ημέρες. Εντούτοις, μην μπορώντας να αποχωριστεί τα ελληνικά νησιά επέστρεψε και κατόπιν συνάντησής του στην Αθήνα με τον Ευάγγελο Βενιζέλο (εν μέσω έντονων τότε διαφωνιών) συνέχισε τις διακοπές του στην Ίο. Εκεί μάλιστα εθεάθη στην παραλία του Μυλοποτάμου, εμφανώς μαυρισμένος, να απολαμβάνει τον ήλιο και τη θάλασσα.

Οι διακοπές του φυσικά δεν είχαν τελειωμό και στις αρχές Αυγούστου βρέθηκε στη Σάμο, με τους κατοίκους να του επιφυλάσσουν «θερμή» υποδοχή με αφίσες και διαμαρτυρίες. Ο ίδιος βέβαια ουδόλως πτοήθηκε, αφού οι αστακοί και τα φρέσκα ψάρια έρεαν άφθονα, όπως εξάλλου και το κρασί. Λέγεται, μάλιστα, ότι μονάχα για ένα γεύμα ο πρώην πρωθυπουργός πλήρωσε 190 ευρώ! Εξάλλου, και η διαμονή του περιελάμβανε ξενοδοχείο πέντε αστέρων στο «Doryssa Bay», όπου μπορούσε άφοβα και μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας να επιδοθεί στα αγαπημένα του θαλάσσια σπορ.

Η επανεμφάνισή του εκείνο το καλοκαίρι έγινε στα τέλη του Αυγούστου, όταν καπετάνιος του Τιτανικού -που προφανώς είχε διακόψει τις πολυήμερες διακοπές του- βρέθηκε στα πάτρια εδάφη προκειμένου να συναντήσει μέλη του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος (ΠΑΚ) σε εκδήλωση η οποία πραγματοποιήθηκε στο Καλέντζι Αχαΐας. Μόλις μάλιστα έπεσε η νύχτα οι παρευρισκόμενοι ξεκίνησαν τους χορούς και τα πανηγύρια -με μουσική από τα χρόνια της χούντας, όπως χαρακτηριστικά αναφερόταν στην πρόσκληση- υπό την παρουσία φυσικά και των σχετικών μεζέδων!


Όταν το 2012 όργωσε τις παραλίες όλων των νησιών της ελληνικής επικράτειας

Το καλοκαίρι του 2012, πάντως, είναι αυτό που θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη του Γιώργου Παπανδρέου ως το πιο ξέγνοιαστο όλων των εποχών. Απαλλαγμένος από τα άγχη της πρωθυπουργίας και της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ, ο Γιώργος ξεσάλωσε και όργωσε ολόκληρη τη χώρα, παίρνοντας γεύση από δεκάδες παραλίες. Η περιοδεία είχε ξεκινήσει μάλιστα τον Μάιο με πρώτο σταθμό την αγαπημένη όλων των Παπανδρέου Κρήτη. Άγιος Νικόλαος και Κολυμπάρι ήταν τα πρώτα. Ακολούθησε η Πάτμος στα μέσα Ιουλίου, όπου φιλοξενήθηκε σε σπίτι επιχειρηματία, ενώ στο πρόγραμμα συμπεριελήφθη και επίσκεψη με ιστιοπλοϊκό στα γύρω νησάκια, όπως το Μαράθι, οι Αρκιοί και το Αγαθονήσι. Σειρά πήρε η Σάμος με πρόσχημα το Συμπόσιο της Σύμης, ενώ νωρίτερα, στις αρχές του Ιουλίου, είχε περάσει και μια βόλτα από το νησί των ιπποτών, τη Ρόδο, για να βραβευτεί για τη... συμβολή του στην εκπαίδευση, σε διεθνές συνέδριο που πραγματοποιούνταν εκεί.

Αυτόπτες μάρτυρες μάλιστα υποστηρίζουν ότι εκείνο το καλοκαίρι τον είδαν στη Σκιάθο να επιδίδεται στο αγαπημένο του θαλάσσιο σπορ, το κανό, αλλά και να κάνει ποδήλατο στα μονοπάτια του νησιού, το γραφείο του όμως έσπευσε να το διαψεύσει. Αμέσως μετά την Πάτμο, πάντως, σειρά είχε η Σέριφος, αγαπημένος προορισμός του Γιώργου Παπανδρέου από την εποχή που φιλοξενούνταν ακόμα στο περίφημο «Stown house» του Γιώργου Παπακωνσταντίνου. Λίγο μετά τον Δεκαπενταύγουστο, το «καράβι» του Γιώργου έδεσε και στην Πάρο. Και φυσικά ο Γιώργος Παπανδρέου δεν θα μπορούσε να αφήσει παραπονεμένη την Πελοπόννησο. Προορισμός του η Μεσσηνία και το υπερπολυτελές ξενοδοχείο «Costa Navarino».

Όλα πάντως ξεκίνησαν όταν ο πρώην πρωθυπουργός παρέδωσε τον Νοέμβριο του 2011 τα ηνία της χώρας στον Λουκά Παπαδήμο. Με πρόσχημα τις αρχαιρεσίες και τη δική του υποψηφιότητα στην ηγεσία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, ο πρώην πρωθυπουργός άρχισε τα ταξίδια. Ειδικότερα, το «Giorgos Tours» ξεκίνησε τις περιοδείες του από το Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής τον Δεκέμβριο του 2011, με αφορμή σύσκεψη για την κλιματική αλλαγή. Πριν καν περάσουν δύο μήνες, και συγκεκριμένα τον Ιανουάριο του 2012, με πρόσχημα, όπως είπαμε, τη Σοσιαλιστική Διεθνή, ο ΓΑΠ πραγματοποιεί πενθήμερο ταξίδι στην εξωτική Κόστα Ρίκα. Το συγκεκριμένο ταξίδι, μάλιστα, και η χλιδή των spas ήταν αυτά που προκάλεσαν εμφύλιο σπαραγμό στο ΠΑΣΟΚ, όταν άρχισε να κυκλοφορεί η φήμη ότι το μόλις πέντε ημερών ταξίδι κόστισε στα ταμεία του κόμματος 200.000 ευρώ, η οποία πάντως διαψεύστηκε αρμοδίως. Η συνέχεια πάντως τον έφερε στα ελληνικά νησιά απαλλαγμένο από οποιαδήποτε ευθύνη και αρμοδιότητα και αφού στο μεταξύ είχε οδηγήσει τη χώρα και την κοινωνία στα σαγόνια του Μνημονίου και των δανειστών...

11 μεγάλα ψέματα και αλήθειες για τη μικρή ΔΕΗ

Του Χάρη Φλουδόπουλου 
Δίνουν τον υπέρ πάντων αγώνα στο όνομα της κοινωνίας αλλά στην πραγματικότητα σε βάρος της κοινωνίας. Έχουν μετατρέψει σε "κόκκινο πανί" την υπόθεση της μικρής ΔΕΗ, η οποία είναι προβληματική, όχι γιατί δεν πρέπει να γίνει απελευθέρωση αλλά γιατί έτσι όπως είναι στημένη δύσκολα θα προχωρήσει και θα προσελκύσει επενδυτικό ενδιαφέρον. 
Και για όποιον δεν παρακολουθεί από κοντά τα θέματα της ενέργειας, τα ερωτήματα είναι πολλά: τι είναι η μικρή ΔΕΗ, γιατί να γίνει αποκρατικοποίηση, ποιος χάνει, ποιος κερδίζει, γιατί φωνάζουν οι συνδικαλιστές και έχουν μαζί τους υποστηρικτές το ΣΥΡΙΖΑ και... μητροπολίτες. 
Μερικά από τα επιχειρήματα που ακούστηκαν στο δημόσιο διάλογο των τελευταίων ημερών είναι τα εξής: 
 
1) Η μικρή ΔΕΗ είναι ελληνική επινόηση, πουθενά στην Ευρώπη δεν έχει γίνει κάτι παρόμοιο 
 
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει σύγχρονη χώρα στον κόσμο που να μην έχει ιδιωτικές εταιρείες ηλεκτρισμού. Ακόμη και στη Γαλλία που η EDF έχει συντριπτικά μερίδια στην παραγωγή, έχει με διάφανο και αδιάβλητο τρόπο παραχωρήσει μερίδια σε ιδιώτες στην προμήθεια, χωρίς «τερτίπια», «στρεβλώσεις» και «εμπόδια». 
Πάντως η μικρή ΔΕΗ δεν αποτελεί ελληνική επινόηση. Σε αντίθεση με τον ελληνικό μύθο που θέλει όλες τις εταιρείες ηλεκτρισμού στην Ευρώπη κρατικές, το μοντέλο είναι «copy paste» από την Ιταλία. Εκεί για να απελευθερωθεί η αγορά πουλήθηκε ένα κομμάτι της κρατικής Enel. Η κρατική εταιρεία πήρε τα χρήματα, επεκτάθηκε τεχνολογικά, προϊοντικά και γεωγραφικά και αυτή τη στιγμή είναι η τρίτη σε μέγεθος εταιρεία ηλεκτρισμού της Ε.Ε. 
Στόχος είναι και εδώ η ΔΕΗ να πάρει τα έσοδα από την πώληση να μειώσει το χρέος της, να κάνει επενδύσεις και να μπορέσει να εκσυγχρονιστεί. Επίσης υπό την φυσική πίεση του ανταγωνισμού, υπάρχει η προσδοκία βελτίωσης υπηρεσιών και προϊόντων. Η εξυπηρέτηση πελατών στον ΟΤΕ, πριν και μετά το άνοιγμα της αγοράς είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. 
 
2) Η αποκρατικοποίηση θα βλάψει τους εργαζόμενους 
 
Στην Πορτογαλία όπου πουλήθηκε η EDP στους κινέζους, οι εργαζόμενοι της εταιρείας είναι οι μόνοι υπάλληλοι ΔΕΚΟ που πήραν πίσω τις μειώσεις που επέβαλε το πορτογαλικό μνημόνιο. Οι κινέζοι ιδιοκτήτες αποφάσισαν να επαναφέρουν τους μισθούς στα προ κρίσης επίπεδα. Στην πραγματικότητα εκείνοι οι εργαζόμενοι που θα πληγούν περισσότερο είναι οι περίπου 5 χιλιάδες υπάλληλοι της ΔΕΗ που ως μέλη σωματείων, πρωτοβάθμιων ή δευτεροβάθμιων οργανώσεων, απολαμβάνουν κάποιου είδους συνδικαλιστικό προνόμιο (άδειες, ταξίδια, ευνοϊκές τοποθετήσεις κλπ). Αξίζει μόνο να διαβάσει κανείς τη λίστα με τους προνομιούχους υπαλλήλους που υπηρετούν στον ΑΗΣ Κερατσινίου, μια μονάδα που υπολειτουργεί, ωστόσο είναι προνομιούχος αφού οι εργαζόμενοι σε αυτήν είναι τοποθετημένοι εντός λεκανοπεδίου και απολαμβάνουν το ειδικό επίδομα μονάδας. Ο εν λόγω σταθμός χαρακτηρίζεται και ως «parking συνδικαλιστών» λόγω του αριθμού ρεκόρ εργατοπατέρων που είναι τοποθετημένοι σε αυτήν. 
Υπό καθεστώς ανταγωνισμού όμως θα θιγεί και η σχέση εξάρτησης με τα πάσης φύσεως πολιτικά γραφεία που εξυπηρετούσαν ρουσφέτια. Είναι γνωστή η περίπτωση ενός σχετικά πρόσφατου διαγωνισμού προσλήψεων στην εταιρεία όπου μονάδα κοντά σε πόλη γνωστού υπουργού, παρότι υπεράριθμη σε προσωπικό «φορτώθηκε» με 19 νέους υπαλλήλους. 
Στον αντίποδα πρέπει να τονιστεί ότι στη ΔΕΗ δουλεύουν άξιοι, έμπειροι και καταρτισμένοι επιστήμονες, τεχνίτες, στελέχη, που συχνά υπερβάλουν εαυτούς προκειμένου να φέρουν σε πέρας το έργο τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι αρκετά ικανά στελέχη της ΔΕΗ είναι περιζήτητα στον ιδιωτικό τομέα όπου και μπορούν να αμειφθούν με πολύ μεγαλύτερους μισθούς. Στην πραγματικότητα το προσωπικό που εργάζεται στη ΔΕΗ αδικείται κατάφωρα από την εικόνα του κηφήνα φωνακλά συνδικαλιστή. 
 
3) Η ιδιωτικοποίηση έφερε το σκάνδαλο Energa

Το σκάνδαλο δεν ήταν αποτέλεσμα της απελευθέρωσης της αγοράς ηλεκτρισμού αλλά το ακριβώς αντίθετο. Προκειμένου να μην ανοίξει η αγορά ηλεκτρισμού, επί χρόνια το κράτος κωλυσιεργούσε. Όταν οι πιέσεις της Ευρώπης έγιναν αφόρητες, αντί να δημιουργήσουν τους όρους για μεγάλες καθετοποιημένες επιχειρήσεις με πρόσβαση σε λιγνίτη και υδροηλεκτρικά που θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν τη ΔΕΗ, επέτρεψαν σε ιδιώτες λιανεμπόρους να αγοράζουν ρεύμα από την χονδρεμπορική αγορά (ουσιαστικά από τη ΔΕΗ) το οποίο στη συνέχεια το μεταπωλούσαν. Προκειμένου δηλαδή να παρουσιαστεί στις Βρυξέλλες πρόοδος στην απελευθέρωση, έγινε ένα «μαϊμού» άνοιγμα της αγοράς με πολλά κενά και παραλείψεις, τις οποίες βεβαίως εκμεταλλεύτηκαν οι «επιτήδειοι» με τα γνωστά αποτελέσματα. Εκείνο που όντως υπήρξε διαχρονικό σκάνδαλο στην αγορά ηλεκτρισμού είναι οι μόνιμοι υπεργολάβοι, οι υπερκοστολογήσεις έργων και προμηθειών και το πάρτι που είχε στηθεί επί δεκαετίες στην δημόσια επιχείρηση. Άλλωστε να θυμίσουμε ότι επί Α. Παπανδρέου από τη ΔΕΗ είχε προκύψει το περίφημο «όριο των 500 εκατομμυρίων δραχμών» στα… «δωράκια» που μπορούσαν να απολαμβάνουν οι… πρασινοφρουροί του συστήματος.
 
4) Γιατί δε φτιάχνουν μόνοι τους οι ιδιώτες λιγνιτικά και υδροηλεκτρικά εργοστάσια; 
 
Μέχρι σήμερα είχε εκδοθεί μόλις μία άδεια για λιγνίτη για την εταιρεία Τέρνα. Για να φτιαχτεί το εργοστάσιο όμως χρειαζόταν λιγνίτη από το ιδιωτικό ορυχείο της Βεύης. Ο διαγωνισμός παραχώρησής του είχε ξεκινήσει το 2006 και ακόμη και σήμερα δεν υπάρχει νικητής. Υπάρχουν βεβαίως και άλλες αιτήσεις για ιδιωτικά λιγνιτικά εργοστάσια, που δεν έχουν γίνει αποδεκτές και δεν έχουν εκδοθεί άδειες. Στην ουσία το να φτιαχτεί μια λιγνιτική μονάδα είναι το «εύκολο» κομμάτι. Το δύσκολο είναι να υπάρξει πρόσβαση σε ορυχείο που θα δίνει το καύσιμο. Η άλλη λύση για την οποία είχε εκδηλωθεί πραγματικό επενδυτικό ενδιαφέρον είναι ο εισαγόμενος λιθάνθρακας. Τουλάχιστον 4 ιδιωτικά σχέδια για την κατασκευή μεγάλων λιθανθρακικών μονάδων (με εισαγόμενο καύσιμο) θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν ευθέως τη ΔΕΗ. Ωστόσο το 2007 αποφασίστηκε η απαγόρευση ανάπτυξης μονάδων λιθάνθρακα, μπλοκάροντας τη μοναδική ευθέως ανταγωνιστική τεχνολογία στο λιγνίτη. Κάποιοι πιστεύουν ότι η απόφαση προήλθε από ετερόκλητες πιέσεις περιβαλλοντικών οργανώσεων αλλά και των συνδικαλιστών της ΔΕΗ που δεν ήθελαν να προχωρήσουν τα σχέδια για λιθανθρακικές μονάδες της ΔΕΗ σε κοινοπραξία 49%-51% με τη γερμανική RWE που προώθησε ο πρώην πρόεδρος της εταιρείας και πολλάκις προπηλακισθείς από τον Ν. Φωτόπουλο, Τάκης Αθανασόπουλος (σημειώνεται ότι η γερμανική εισηγμένη εταιρεία ηλεκτρισμού RWE είναι το νούμερο 2 στην αγορά ηλεκτρισμού της Ευρώπης, με ειδίκευση στο λιγνίτη και ήθελε να επενδύσει στην Ελλάδα). Όσο για τα υδροηλεκτρικά εκεί τα προβλήματα είναι πιο σύνθετα και αφορούν το συνολικό περιβαλλοντικό σχεδιασμό και όχι τη διάθεση ιδιωτών να επενδύσουν. 

5) Δεν πωλείται η μικρή ΔΕΗ αλλά η καλή ΔΕΗ

Το επιχείρημα είναι φαιδρό. Στη μικρή ΔΕΗ παραχωρούνται θερμικές μονάδες ισχύος 1235MW. Από αυτές δύο είναι λιγνιτικές (Αμύνταιο, Φλώρινα) και μία μονάδα αερίου της Κομοτηνής (400ΜW). Η Κομοτηνή χωρίς υπερβολή είναι ως τεχνολογία η πιο αντιπαραγωγική και χαμηλής απόδοσης μονάδα φυσικού αερίου στην Ελλάδα. Επιπλέον είναι «φορτωμένη» με 150 εργαζόμενους όταν οι ιδιωτικές μονάδες λειτουργούν με 40 και με το χαμηλότερο βαθμό απόδοσης (λόγω τεχνολογίας) σε σχέση με όλες τις μονάδες αερίου. Δηλαδή το ένα τρίτο των θερμικών που θα πάει στη μικρή ΔΕΗ είναι … «σαπάκι». Αλλά και οι μονάδες του Αμύνταιου έχουν τα δικά τους προβλήματα: δε διαθέτουν σύστημα αποθείωσης ενώ με βάση τις τεχνικές προδιαγραφές τους μπορούν να λειτουργήσουν μέχρι το 2020 (ξεκίνησαν να λειτουργούν το 1987 και συμπληρώνουν 33 χρόνια ζωής τότε). Για να συνεχίσουν να λειτουργούν ουσιαστικά χρειάζεται καινούρια μονάδα, δηλαδή μεγάλο κόστος επένδυσης. Όσο για τη «σύγχρονη» μονάδα της Μελίτης είναι αναπόσβεστη ενώ έχει σοβαρότατα προβλήματα τροφοδοσίας με λιγνίτη. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τελευταία χρόνια δε λειτουργεί σε πλήρη ισχύ, ενώ συχνά η ΔΕΗ εισάγει λιγνίτη από τα Σκόπια για τις ανάγκες της.
Δηλαδή, η εικόνα που υπάρχει αυτή τη στιγμή για την μικρή ΔΕΗ είναι ότι επειδή ακριβώς πωλούνται προβληματικές μονάδες, (αντί για μικρή θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για «κακή ΔΕΗ») δύσκολα μπορεί να υπάρξει πραγματικό ενδιαφέρον από επενδυτές. Το πιο πιθανό είναι ο διαγωνισμός να καταλήξει άγονος ή το τίμημα που θα προσφερθεί να είναι πολύ μικρό. 
 
6) Το κράτος πρέπει να έχει στον έλεγχό του τη ΔΕΗ για να μπορεί να ασκεί κοινωνική πολιτική

Εδώ και πολλά χρόνια η κοινωνική πολιτική στο χώρο της ενέργειας ασκείται από το κράτος και όχι από τη ΔΕΗ. Η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας για παράδειγμα έχει καθορίσει συγκεκριμένες υποχρεώσεις για τους προμηθευτές προτού πχ κόψουν το ρεύμα σε ένα σπίτι. Πρέπει να προηγηθεί αλληλογραφία, όχληση του υπερήμερου πελάτη, να περάσουν συγκεκριμένες προθεσμίες και στη συνέχεια να κοπεί το ρεύμα. Αυτές τις προθεσμίες τηρούν όλοι οι προμηθευτές είτε είναι ΔΕΗ είτε είναι ιδιώτες, πολυεθνικές, ή … εξωγήινοι. Τα φθηνά τιμολόγια των πολύτεκνων και των ανέργων δεν πληρώνονται από τη ΔΕΗ αλλά από τους υπόλοιπους καταναλωτές μέσω του τέλους ΥΚΩ. Επίσης για να πάει το ρεύμα στο τελευταίο χωριό, υπάρχει μια υποχρέωση που λέγεται «τελευταίο καταφύγιο». Εάν αυτήν την ανάγκη την καλύψει η ΔΕΗ, αποζημιώνεται. Το ίδιο θα ισχύει και για τον οποιοδήποτε ιδιώτη. Δεν προσφέρονται αυτές οι υπηρεσίες δωρεάν στο πλαίσιο κάποιας εταιρικής κοινωνικής πολιτικής. 

7) Το ρεύμα θα ακριβύνει

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν τεράστιες ανάγκες για επενδύσεις ώστε να ανανεωθεί ένα παλιό και παρωχημένης τεχνολογίας ηλεκτρικό σύστημα. Το κόστος αυτής της αντικατάστασης είναι που θα ακριβύνει τα τιμολόγια και όχι το γεγονός ότι θα υπάρξει ανταγωνισμός και ότι δε θα καθορίζει από μόνη της η ΔΕΗ τα κόστη άρα και τις τιμές. Το αντίθετο μάλιστα. Ο ανταγωνισμός παντού φέρνει μείωση του λειτουργικού κόστους, βελτίωση της αποδοτικότητας, ακόμη και πιο ορθή κοστολόγηση των επενδύσεων. 
Επίσης υπάρχει και η ηθική διάσταση της κατασπατάλησης του λιγνίτη που είναι ένα εθνικό καύσιμο σε περιορισμένο απόθεμα. Σήμερα λοιπόν σπαταλάμε το λιγνίτη στερώντας τον από τις επόμενες γενιές, σε μονάδες χαμηλής αποδοτικότητας. Είναι σαν να έχουμε ένα απόθεμα βενζίνης και να κρατάμε ένα παλιάς τεχνολογίας αυτοκίνητο που καίει 20 λίτρα το χιλιόμετρο, όταν θα μπορούσαμε να πάρουμε ένα αυτοκίνητο που καίει 5 λίτρα και τα αποθέματα να κρατήσουν 4 φορές περισσότερο. 
 
8) Ο ιδιώτης θα αγοράσει έτοιμη τη ΔΕΗ, θα παράγει το ρεύμα με 20 ευρώ και θα το πουλάει στην αγορά 80 
 
Καταρχάς το σημερινό μοντέλο αγοράς του υποχρεωτικού Pool καταργείται με τη δημιουργία της μικρής ΔΕΗ και περνάμε στο target model που θα είναι ένα σύγχρονο χρηματιστήριο ενέργειας. Πάντως οι λιγνιτικές όντως κερδίζουν κάποιες ώρες περισσότερα χρήματα, όταν υπάρχουν άλλες ακριβότερες μονάδες στο σύστημα που δίνουν τη χονδρική τιμή. Αυτό ισχύει σήμερα με τη ΔΕΗ. Όμως όποιος αγοράσει τη μικρή ΔΕΗ δεν παίρνει μόνο παραγωγή, παίρνει και πελάτες στη λιανική, στην ίδια αναλογία καλού και κακού προφίλ με τη ΔΕΗ. Αυτό πρακτικά εξανεμίζει το όποιο όφελος αφού ένα σημαντικό τμήμα αυτής της διαφοράς θα περνά ως όφελος στον καταναλωτή, όπως γίνεται και σήμερα. Μόνο που με τον ανταγωνισμό είναι βέβαιο ότι το όφελος που θα μετακυλύεται στον καταναλωτή θα είναι μεγαλύτερο. 
 
9) Οι τοπικές κοινωνίες χάνουν τα προνόμιά τους

Αναληθές. Τόσο οι υποχρεώσεις για νερά αρδεύσεων από τα υδροηλεκτρικά, όσο και τα τέλη που πληρώνονται σήμερα από τη ΔΕΗ, θα συνεχίσουν να υπάρχουν και στο μέλλον. Εργατικό προσωπικό θα προσλαμβάνεται κατά προτεραιότητα από τις τοπικές κοινωνίες, διότι αυτό επιβάλει η λογική. Εκείνο που δε θα συμβαίνει είναι να προσλαμβάνονται υπεράριθμοι και λίστες από πολιτικά γραφεία αλλά αυτό είναι μάλλον προς όφελος της αξιοκρατίας που θα πρέπει να υπερασπίζονται οι τοπικές κοινωνίες. 
 
10) Στο χώρο της ενέργειας μπορούν να γίνουν σοβαρές επενδύσεις μόνο από το κράτος, η χώρα εξηλεκτρίστηκε από τη ΔΕΗ

Η αλήθεια είναι ότι η ΔΕΗ έπαιξε καθοριστικό ρόλο για τον εξηλεκτρισμό της χώρας. Όμως, πρωτοπόρος στις επενδύσεις του τομέα ήταν ο ιδιωτικός τομέας. Το πρώτο λιγνιτικό κέντρο στην Πτολεμαΐδα, δημιουργήθηκε από τον Πρόδρομο Αθανασιάδη Μποδοσάκη, ενώ το πρώτο υδροηλεκτρικό κατασκευάστηκε από αμερικανούς, προκειμένου να καλύψει τις ηλεκτρικές ανάγκες του καινούριου τότε εργοστασίου της Αλουμίνιον της Ελλάδος και των γάλλων της Pechiney. Δηλαδή ο ρόλος του ιδιωτικού τομέα ήταν καθοριστικός, στην αρχή, έστω και εάν στη συνέχεια οι πολλές ιδιωτικές εταιρείες συγκεντρώθηκαν στη ΔΕΗ με το κράτος να παίζει κεντρικό ρόλο. 
 
11) Ο απλός πολίτης δε θα κερδίσει αλλά αντίθετα θα χάσει από τη μικρή ΔΕΗ;

Ο καταναλωτής έχει να δει μόνο οφέλη, όπως αυτά προκύπτουν από το άνοιγμα μιας αγοράς: καλύτερες και ποιοτικότερες υπηρεσίες, εισαγωγή νέων τεχνολογιών και καινοτομιών, αποδοτικότερα κοστολόγια, καλύτεροι χρόνοι εξυπηρέτησης. Το βασικό είναι η δυνατότητα της επιλογής. Θα υπάρξει τόνωση των επενδύσεων, ενώ – με δεδομένο ότι θα έρθει, μόνος ή σε κοινοπραξία με έλληνα, ξένος επενδυτής – θα υπάρξει εισαγωγή τεχνογνωσίας. Και βέβαια ένα τελευταίο αλλά όχι λιγότερο σημαντικό σημείο είναι ότι δε θα μπορούν οι συνδικαλιστές να εκβιάζουν την κοινωνία με το διακόπτη…

Πηγή

Ποιος ήταν ο Γιουσουρούμ;

Μοναστηράκι: σε μία πλατεία  τρεις θρησκείες, δυο δόγματα, τρεις ήπειροι

Έγραψε ο Γιώργος  Δαμιανός – διασκεύασε («πείραξε» ανορθογραφίες κλπ. δηλαδή) ο Θ. Κοντάρας.

Αφήνοντας πίσω σας το τζαμί του Τσισταράκη (μα έχουμε τζαμί στην Αθήνα;…) και την παλιά καθολική εκκλησία του Μπονεφάτση (τη σημερινή Παναγία  Παντάνασσα*), μπαίνουμε στο Γιουσουρούμ. Μέσα στο μυαλό μου ο Νικόλας  Άσιμος σιγοτραγουδάει το στιχάκι: «κι εμείς ξεπουλιόμαστε στο Γιουσουρούμ,  για ένα κουστούμ’, για ένα κουστούμ’…», ενώ σκέφτομαι ότι σε κανένα σημείο του πλανήτη δεν αγκαλιάζει τόσο αρμονικά η Ανατολή τη Δύση, όσο στην περιοχή γύρω από το Μοναστηράκι. Δίχως φανφάρες, υστερίες, πατριωτικές κορώνες και αντισημιτικές χυδαιότητες, συνυπάρχουν, χιλιάδες χρόνια τώρα, οι ειδωλολάτρες του δωδεκάθεου (η αρχαία ρωμαϊκή Αγορά και η βιβλιοθήκη του Αδριανού), οι Μουσουλμάνοι (τζαμί του Τσισταράκη - σημερινό μουσείο Λαϊκής Τέχνης), οι Καθολικοί και οι Ορθόδοξοι στην ίδια εκκλησία (την Παναγία Παντάνασσα) και οι Ιουδαίοι, γόνος των οποίων έδωσε το όνομά του στην περιοχή. 

    Πρόκειται για την εβραϊκή οικογένεια του Νώε Γιουσουρούμ ή Γιεσουρούμ, που ήρθε το 1863 από τη Σμύρνη και εγκαταστάθηκε στο Μοναστηράκι ως παλαιοπώλης, μαζί με άλλες οικογένειες ομοθρήσκων του. Ήταν, μάλλον, ένας αξιαγάπητος άνθρωπος που οι Αθηναίοι τον συμπάθησαν και προς τιμήν του ονόμασαν ολόκληρη την περιοχή της πλατείας Αβησσυνίας** ως Γιουσουρούμ. Κάποιος από την οικογένεια των Γιεσουρούμ είχε διατελέσει και πρώτος πρόεδρος του Σωματείου Παλαιοπωλών, που είχε ιδρυθεί το 1922. Η εβραϊκή λέξη  «Γιεσουρούμ» σημαίνει «άνθρωπος του Γιαχβέ, του Θεού».

    Σχετικά με την ονομασία πλατεία Αβησσυνίας (Αιθιοπίας), προέρχεται μάλλον από κάποιους Αβησσυνούς (Αιθίοπες) που κατοικούσαν εκεί ή, κατά μία πιο ρομαντική εκδοχή, επειδή εκεί μοιράστηκε, το 1922,  η ανθρωπιστική βοήθεια από την Αιθιοπία προς τους Μικρασιάτες πρόσφυγες.

    Έτσι, για να μην ξεχνάμε ότι όποιος δέχεται τον ανθρωπισμό, πρέπει και να τον ανταποδίδει.

   Σε κάθε χώρα θα συναντήσετε περιοχές με πραγματική αγορά παλαιών αντικειμένων, όπως στο Λονδίνο το Πορτομπέλο (Portobello), στη Ρώμη την Πόρτα Πορτέζε (Porta Portese), στο Παρίσι την Πορτ ντε Κλινιανκούρ (Porte de Clignancourt). Δυστυχώς, σ’ εμάς ελάχιστα μαγαζιά της περιοχής του Γιουσουρούμ σήμερα μπορούν να θεωρηθούν παλαιοπωλεία. Τα περισσότερα είναι καταστήματα τουριστικών ειδών ή εξειδικευμένη (και φτηνή) αγορά ρουχισμού.
Πάντως,  όταν ακούτε τις λέξεις Αρχαία Αγορά, βιβλιοθήκη του Αδριανού, τζαμί Τσισταράκη,  καθολική εκκλησία του Μπονεφάτση, Παναγία  Παντάνασσα, Εβραίος Γιεσουρούμ, Αβησσυνία, Γύφτικη Πόρτα του τείχους του Χασεκή, θα νομίζετε ότι όποιος τα είδε όλα αυτά είναι σίγουρα  κοσμογυρισμένος. Στην πραγματικότητα, αυτός ο μυθικός κόσμος ανοίγεται μπροστά σας, καθώς βγαίνετε από τον σταθμό του ηλεκτρικού στο Μοναστηράκι.

    Αν δεν είναι κοσμοπολίτικη τούτη η πλατεία, τότε ποια είναι; Μήπως το νεοπλουτίστικο κιτσαριό των “ανοιχτών αγορών”;

* Παντάνασσα (γενική της Παντανάσσης): η βασίλισσα των πάντων, σύνηθες προσωνύμιο της Θεοτόκου. Ετυμολογείται από τις λέξεις πας (παντός) + άνασσα (<άναξ). Στο αρσενικό απαντάται και Παντάναξ: ο Θεός, ο Άρχοντας των πάντων.

** Αβησσυνία: αραβική ονομασία της Αιθιοπίας, από την λέξη χαμπές: μικτός, συρφετός πολλών εθνών. Η λέξη Αιθιοπία είναι ελληνικής ετυμολογίας: αρχαίο αίθω (λάμπω, καίω - παράβαλε τις λέξεις αιθάλη, αίθουσα, Αίθρα, αίθριος) + όψις > Αιθίοψ (μαυριδερός, ηλιοκαμένος) > Αιθιοπία.